De Voorbereiding

In september 2005 gaan wij voor het eerst mee op een georganiseerde fietsvakantie, een zogeheten individuele groepsreis. We hebben dit keer een bestemming uitgezocht die we iets te spannend vinden om hem solo te fietsen; de Karakoram Highway van Pakistan naar China. De “reisorganisatie” bij wie we deze fietsreis hebben geboekt is Tropical Cyclist. Tropical Cyclist is het bedrijf van Pascal en Dorina; zij organiseren individuele groepsreizen in Azië en Europa. De meeste mensen die vragen waar onze volgende fietsvakantie naar toe gaat, kijken toch nog wel alsof we gek geworden zijn zodra we vertellen dat we in Pakistan gaan fietsen over de hoogste geasfalteerde grensovergang ter wereld.

Hoe verzin je dat je de KKH wilt fietsen? Tja, ergens in ons korte fietsverleden hebben we opgepikt dat die weg er ligt. Daarnaast hadden we in de Op Pad al eerder gelezen over deze fietsreis aangezien de hoofdredacteur van Op Pad door de organisatoren van "onze" fietsreis is uitgenodigd om de KKH met hen te fietsen. Bij deze groepsfietsreis is ruimte voor 16 deelnemers per reis. We worden voorzien van een volgwagen, die onze bagage meeneemt. Bovendien worden we daar zelf ook in vervoerd als we niet willen of kunnen fietsen.

Het feit dat deze fietsreis een georganiseerde fietsvakantie is, betekent voor ons echter niet dat we zelf helemaal geen voorbereiding hoeven te doen voor een reis naar Pakistan. Wij zijn niet van plan als makke schapen achter een groep aan te sjokken. We hebben ter voorbereiding (voorpret zoals Pascal dat noemt) al de nodige informatie gekregen. Wij hebben gekozen om in september in plaats vanmei mee te gaan met deze fietsreis omdat we in het voorjaar van 2005 de sleutel van ons nieuwe huis krijgen. Dat betekent voor ons dat we een aantal klusweekenden tegemoet gaan in plaats van fiets- en kampeerweekenden. Fietsen op hoogte vraagt om een goede conditie, die wij dan vooral in de zomermaanden in het vlakke Nederland zullen moeten zien op te bouwen.

Wat gaan we nu doen ter voorbereiding als we niet zelf hoeven na te denken over accommodatie en te volgen route? Behalve tijdens onze fietsavontuur in Costa Rica hebben wij tot op heden steeds gebruik gemaakt van fietsroutes waar een ander al voor ons over na heeft gedacht; de routebeschrijving dus.  Ter voorbereiding van het fietsavontuur over de KKH staan de volgende punten op onze agenda:

• Antwoord op de vraag “Welke spullen hebben we nodig en wat laten we thuis?” Tot nu toe namen wij altijd onze volledige kampeeruitrusting en gereedschap mee. Omdat het een min of meer georganiseerde reis betreft, denken we minder nodig te hebben. Dat komt goed uit want we hebben maar 23 kilo bagage allowance per persoon en de fietsen moeten in een doos: dat wordt letterlijk wikken en wegen;
• Regelen van visum voor Pakistan (double entry) en China. We hebben een zogenaamd "double entry" visum nodig omdat we Pakistan twee keer bezoeken: de eerste keer via het vliegveld, de tweede keer op de fiets op de terugweg vanuit China. Maureen werkt sinds mei in Den Haag, dus zelf naar de ambassade is voor ons geen probleem;
• Uitzoeken welke inentingen nodig zijn voor Pakistan en China en of wij nog geldige inentingen hebben. We verwachten op die hoogte geen risico op malaria te lopen, maar het is wel prettig als dat door de GGD even wordt bevestigd;
• De Lonely Planet “Pakistan en de Karakoram Highway” (Engelstalige uitgave) lezen. Dan hebben we tenminste een idee wat ons te wachten staat en het lezen van de LP zorgt ook weer voor de nodige voorpret;
  
• Voor het eerst zullen we tijdens een fietsvakantie op een hoogte komen waar je last kunt krijgen van hoogteziekte. Daarom zullen we ook nog wat meer informatie over hoogteziekte verzamelen en vooral ook kijken wat je moet doen als het mis gaat;
• Na onze fietsvakantie in Cambodja hebben we min of meer meteen na thuiskomst een digitale camera gekocht. Deze is tot op heden vooral gebruikt om de familie op de hoogte te houden van de vorderingen aan ons nieuwe huis. Het lezen van de gebruiksaanwijzing en het uitgebreid proberen lijkt dan ook verstandig om te doen voordat we aan de andere kant van de wereld op een verlaten weg staan te klooien;
• Veel fietsen tijdens de weekenden, zodat we met een goede basisconditie kunnen vertrekken;
• Afsluiten van een reisverzekering bij een verzekeraar die een fietsvakantie in Pakistan een goed idee vindt... Dit keer moeten we wellicht ook letten op de ziektekosten, want daar hadden we tijdens de laatste fietsvakantie helemaal niet aan gedacht;
• Natuurlijk zal tegen de tijd dat de tassen gepakt worden, ook een grote onderhoudsbeurt voor de fietsen weer op het programma staan. De derailleurs zijn na 20.000 kilometer wel aan vervanging toe en de wielen van Patrick's fiets zullen waarschijnlijk ook voor de reis over de KKH vervangen moeten worden;
  
• De vervoersregels van British Airways voor het vervoer van de fiets opzoeken. We weten nu natuurlijk al dat wij niet de enigen zijn die met de fiets bij de incheckbalie zullen staan. Aangezien de ruimte op de vlucht naar Londen beperkt zou zijn, wordt aangeraden om de fiets zo klein mogelijk in een doos te pakken. Wij hebben nog nooit de fietsen in dozen vervoerd, dat willen we op zijn minst geprobeerd en gezien hebben, voordat wij met onze spullen op Schiphol staan begin september.

Een Maand Voor Vertrek

Het regelen van de visa ging niet echt in 1 keer. We hadden daar een paar pogingen meer voor nodig. Dat lag echter vooral aan onze vroegtijdige planning. Het eerste bezoek was aan de Pakistaanse ambassade in Den Haag. De man achter de balie wil echter pas over een double-entry visum na gaan denken als we het Chinese visum al kant-en-klaar in ons paspoort hebben  staan. Dus op naar de Chinese ambassade. Deze blijkt een stuk groter te zijn dan de Pakistaanse. De eerste keer dat Maureen daar komt, zo rond elf uur 's ochtends, zag het er zwart van de mensen. Met nog 64 wachtenden voor haar, besluit ze om een andere keer wel terug te komen. De tweede keer dat ze er komt, is ze weliswaar zo aan de beurt (om negen uur 's ochtends), maar kan er nog steeds geen visum aangevraagd worden. We zijn te vroeg: een visum is geldig voor maximaal een maand en moet binnen drie maanden na afgifte worden gebruikt. Maureen staat rond 9 juni bij het loket. Dat zou betekenen dat ons visum geldig zou zijn tot het moment dat we net wel of net niet in China zijn aangekomen. Als er een landverschuiving plaatsvindt en de KKH daardoor afgesloten is, halen we het wellicht net niet. In juli gaat ze terug naar de Chinese ambassade. Je kan kiezen, of je wacht vier dagen op je visum of je betaalt extra waarna je op je visum kan wachten. Maureen werkt tegenwoordig in Den Haag, dus bijbetalen vinden we dit keer onzin. Daarna alsnog naar de Pakistaanse ambassade voor het double-entry visum. Dit keer verloopt de afgifte zonder problemen. Je moet wel altijd je visum ter plaatse controleren of de gegevens kloppen.

Bij het bezoek aan het reizigersspreekuur bleken wij gelukkig geen nieuwe inentigen nodig te hebben. Alle prikken waren in ons geval nog geldig. Malariatabletten waren volgens onze GG&GD voor deze fiesreis niet nodig. Wil je meer weten over welke inentingen nodig zijn voor Pakistan en China? Ga naar www.travelclinic.com voor een eerste online advies over inentingen per land en maak een persoonlijke afspraak met je GGD!

Aangezien Patrick's achterwiel tijdens het fietsen van ANWB-route Rondje Domstad, op een mooie zomerse dag al drie gebroken spaken opleverde, lijkt het de hoogste tijd voor nieuwe wielen. Zonder bagage op een glad zoemend fietspad in Nederland drie kapotte spaken is geen goed voorteken voor het fietsen over de Karakoram Highway. We bestellen bij Bike4Travel twee nieuwe wielen voor Patrick's fiets. Maureen's fiets moet nog even wachten tot na de KKH. Ook die wielen zijn dan, na ruim 20.000 kilometer trouwe dienst, aan vervanging toe.  

Een Week Voor Vertrek 

Zoals gezegd vinden we de paklijst dit keer maar ingewikkeld. Tijdens onze indviduele fietsvakanties is het eenvoudig: alles gaat mee... We zijn nu op de volgende spullen uitgekomen die wel meemogen naar Pakistan. We zitten dan inmiddels op 52 kilo in te checken bagage inclusief onze twee Koga's. Zes kilo meer dan dat we van British Airways eigenlijk mogen inchecken. En dan hebben we het nog niet over de goed gevulde Ortlieb achtertas die voor ons allebei de handbagage vormt. Plus de stuurtas die dienst doet als foto-tas, eveneens twee stuks.

• Onze  slaapzakken en thermarest matjes. We hebben gelezen dat we een nacht in barakken gaan slapen en een nacht in een yurt. We stellen onze nachtrust erg op prijs, dus de matjes gaan gewoon mee.
• Ons gereedschap gaat eveneens gewoon mee, onder het mom "beter te veel dan te weinig". Het enige dat door gebrek aan ruimte en gewicht de selectie niet haalt is de opvouwbare reserve-buitenband.
• Qua kleding is het vrij eenvoudig, veel meer dan dat we aandoen hebben we niet bij ons. Een sneldrogende afritsbroek, een t-shirt met lange mouwen, een warme trui. Het thermo t-shirt gaat eveneens mee, de thermo lange onderbroek laten we thuis (maar zouden we de volgende keer bij nader inzien wel meenemen). Verder mogen nog mee in de tas wat sokken en ondergoed, winterhandschoenen en een hoofdband. En natuurlijk niet te vergeten de fietsbroeken. Daarvan gaan er altijd drie mee per persoon (1 om aan te doen, 1 in de was en 1 als reserve) , dat is ook nu het geval. Daarnaast hebben we onze regenbroek en regenjasje ingepakt. De regenbroek ook deels in gedachten om aan te doen als het hopelijk niet regent, maar wel fris is.  De overige kleren waar we tijdens de fietsvakantie in zullen lopen, is de traditionele Pakistaanse kledij, de shalwar kameez. Patrick ziet er een beetje tegenop om deze wijde, katoenen kleding te dragen tijdens het fietsen. Daarom hebben we voor hem als reserve wel twee superdunne, wijde, sneldrogende t-shirts gekocht.
  
• Natuurlijk gaan verder de gebruikelijke spullen mee als zonnebrand (dit keer weliswaar veel minder omdat we de hele dag in allesbedekkende kleding gehuld zullen zijn), de toilettas en EHBO-tas (flink gevuld met Diacure-tabletten), de Lonely Planet, leesvoer en meer van dat soort standaard vakantiebagage.
  

We hebben $1.000 in contanten afgehaald, dit lijkt wat veel voor een vakantie waarbij we alleen zakgeld nodig hebben. Mochten we dollars overhouden, dan kunnen we die aanstaande Kerstmis vast wel opmaken tijdens een fietsvakantie op Sri Lanka. De reisverzekering bleken we bij het boeken al afgesloten te hebben, via Goudse Verzekeringen. Hierbij zijn de fietsen tevens meeverzekerd. Speciaal voor dit doel zijn ze voorzien van een nogal zwaar maar voor de verzekering noodzakelijk AXA-slot (zoals ook op je stadsfiets zit).

Zoals gezegd hebben we in de weken voor vertrek veel gefietst. De laatste weekenden over de 100 kilometer per dag met volledige bepakking. Wij zijn van mening dat je je specifieke bergconditie en gekweekte boomstammen (spieren dus) dermate snel weer kwijtraakt in het platte Nederland, dat dat alleen zinvol is als je dat direct voorafgaand aan de fietsvakantie over de KKH doet. Na een paar weken zijn we die effecten van fietsen in de bergen altijd wel helemaal kwijt. Dus fietsen we met al onze bepakking, om het trainen wat te verzwaren.

Voor onze fietsvakantie over de Karakoram Highway in Pakistan moeten de fietsen in een doos. Nadat de eerste doos in elkaar is geklust door Patrick, stuurt hij Maureen naar de parkeergarage om de auto op te meten. Nee, dat gaat dus niet passen. De doos is tien centimeter te breed en te lang. Niet zo gek als je in een Mini Cooper S rijdt, dan is een doos al snel veel te groot. De doos wordt omgeklust tot een iets kleiner formaat en dan past hij wel. Maureen's fiets is sowieso wat kleiner, dus ook die kan passend in de auto worden vervoerd. De tassen er nog bij en dan zit de Mini eigenlijk wel vol. Dan moeten wij er zelf nog bij, wat maar nét lukt.