De Voorbereiding

We waren al eerder samen in Maleisië geweest. In mei 2000 waren we op vakantie in het prachtige Tanjung Rhu Resort op Langkawi, een eiland voor de kust van Maleisië. Na een paar dagen flink te hebben genoten van de zon, het zwembad, de rust en het fenomenale uitzicht, vonden we dat we toch wel iets van het eiland moesten zien. Als excursie hebben we daarom een fietstocht gemaakt naar een waterval. De gids vroeg ons of we ooit al eerder op een fiets hadden gezeten. Nou ja, wat een vraag. We zijn Nederlanders, natuurlijk kunnen we fietsen. Geloven deed de goede man dat niet meteen en we moesten een paar rondjes voor het hotel rijden om onze rijkunst te laten beoordelen. We zouden ook een stukje moeten klimmen werd bij het vertrek gemeld. De gids heeft nog gezegd dat iedereen in zijn eigen tempo omhoog moest fietsen. Patrick wilde zich niet laten kennen, hij zou de gids wel eens laten zien dat Nederlanders kunnen fietsen. Maureen en de gids werden door Patrick hartstikke los gefietst! Vervolgens had hij wel een kwartiertje nodig om bij te komen en is er voor de zekerheid maar bij gaan zitten omdat de hitte toch wel iets teveel werd.

Achteraf hebben we onszelf voor gek verklaard: welke gek gaat er nu in Maleisië fietsen, en nog wel voor de lol? De hitte, vochtigheid en dan ook nog berg op, terwijl we in Nederland alleen met mooi-weer-wind-mee fietsen. Om het festijn compleet te maken mochten we ook nog genieten van een deel van de fauna die het land rijk is. Maureen had onderweg ergens een bloedzuiger opgepikt, Patrick werd op een bezoek door zo'n beest getrakteerd bij de watervallen. Toen we na een behoorlijk steile en vooral gladde klim door de jungle bij de waterval aankwamen was dat een beetje een desillusie. De waterval was mooi, de omgeving was mooi als je tenminste al het zwerfafval even wegdenkt. De enorme vervuiling van de omgeving door zwerfafval was ons tijdens het ritje ook al opgevallen. Toch jammer van die omgeving, is toch minder als er Heineken blikjes de waterval af komen denderen. Snel even pootje baden en weer terug op de fiets. Kortom, dat was meer dan genoeg avontuur wat ons betreft.

Iets meer dan twee jaar later hebben we na De Groene weg naar de Middellandse Zee, Maleisië en Singapore als bestemming gekozen voor onze tweede lange fietsvakantie. Waarom Maleisië en Singapore? We hebben een tijdje gepiekerd over de bestemming. We hebben zelfs nog even nagedacht over een groepsreis. Echter, de mogelijkheid om met irritante reisgenoten opgescheept te zitten maakte ons enigszins huiverig voor zo'n groepsreis. Doorslaggevend in het gepieker over een georganiseerde groepsreis was uiteindelijk het argument dat we graag zelf onze dagafstanden én rustdagen willen bepalen. Omdat we nu ook weer niet zo avontuurlijk zijn dat we volledig onvoorbereid op een fiets door een ver warm land gaan trekken moesten we een tussenvorm vinden tussen georganiseerd en volledig ongeorganiseerd. Gelukkig bestaat deze mogelijkheid: het kopen van een routeboekje. Gespecialiseerde reisorganisaties als Vlieg & Fiets en Asian Way of Life bieden deze mogelijkheden, eventueel met reserveringen voor een hotel in de begin- en eindplaats van de route. Maar waarom dan Maleisië en Singapore? Voor die keuze is ook weer een heel erg niet spannende verklaring te geven: de zus van Maureen woont in Singapore. Wij konden dan meteen eens na zoveel jaren van beloftes, echt bij haar op bezoek. Daarnaast vonden we het wel een veilige gedachte dat hulp indien nodig nooit echt ver verwijderd zou zijn.

Al jaren namen we ons voor om met Kerst op vakantie te gaan, wij houden allebei helemaal niet van die hoegenaamd "gezellige" feestdagen. Zo ook in 2002 zouden we dus een poging wagen om de Kersttijd te missen. Regentijd, Kerst en Singapore bleken helaas niet zo goed samen te gaan als je op de fiets bent. Omdat we al beloofd hadden te komen, viel ook voor dit jaar een Kerst in het buitenland af. We besloten daarom vlak na het regenseizoen te gaan. Gezien de afstand die we wilden fietsen en de tijd die we in Singapore wilden doorbrengen namen we allebei de hele maand maart verlof.

De route die we uitkozen liep van Penang aan de westkust parallel aan de Thaise grens via Kota Bharu aan de oostkust helemaal langs de kust naar Singapore. Dit is een beschreven route van Asian Way of Life, we zouden die als leidraad gaan gebruiken. Eenmaal de bestemming en tijd vastgesteld, is er een hoop te lezen. De bibliotheek en Internet zijn regelmatig bezocht op zoek naar tips en reisverhalen. Uit de verhalen kwam met name één punt naar voren: voldoende drinken meenemen voor onderweg. We hebben twee Camelbak waterzakken aangeschaft om voldoende water mee te komen nemen. Ook hebben we een waterfilter gekocht om in geval van nood ook het water uit de sloot te kunnen drinken. Nadat we dat dan met dit stukje vernuft gezuiverd hebben uiteraard!

De slaapzakken die we tot dan toe gebruiken, zijn te warm voor de tropische temperaturen van Maleisië. Het blijkt niet mee te vallen om in de winter een zomerslaapzak te kopen. Werkelijk iedere outdoor winkel meldt vrolijk dat je in de zomer maar terug moet komen want dan is er meer keuze. Daar hebben we ons wel over verbaasd, alsof we de enigen zijn die de kou ontvluchten. Onze voorkeur gaat uit naar een slaapzak met een katoenen binnenkant, wat de zoektocht niet blijkt te vereenvoudigen. Steeds wordt ons verteld dat een katoenen binnenkant niet gebruikelijk is. Maar zo'n gladde plastic binnenkant lijkt ons zo vreselijk plakkerig en oncomfortabel. Uiteindelijk slaagt onze missie bij Slee Buitensport in Utrecht, een paar Nomad slaapzakken in een gillend oranje kleur.

Verder hebben we nog wat kleding aangeschaft. Voor Maureen een t-shirt met korte mouwen. Blote schouders worden niet op prijs worden gesteld laten we ons door de verhalen op Internet vertellen. Ook hebben we tropenpetjes gekocht. Deze veel te dure petjes hebben een flap aan de achterzijde waarmee je ook je nek kan beschermen tegen de zon. We hebben lang getwijfeld over het kopen van een helm. Eigenlijk al vanaf het moment dat we intensief zijn gaan fietsen. We hebben ook regelmatig gepast als we in een fietsenwinkel waren. Als we op Internet in een korte periode een aantal verhalen lezen van valpartijen en ziekenhuisbezoek, gaan we toch maar overstag. We hebben allebei een helm gekocht. We zijn alleen nog steeds niet helemaal overtuigd dat we de helm ook daadwerkelijk op gaan zetten.

Overnachten zouden we gaan doen in hotelletjes en in de tent die we meenamen. Op Internet kon Patrick dan wel nergens iets vinden over kamperen in Maleisië maar niet geschoten is altijd mis. Dus namen we de volledige kampeeruitrusting mee. We hebben nooit echt gekampeerd in Maleisië. Toch waren we wel erg blij dat we de tent mee hadden genomen. Op de eerste plaats gaf het een rustig gevoel, ook als we de dagafstand niet zouden halen of geen slaapplek konden vinden dan konden we altijd nog wild kamperen. Op de tweede plaats komt de blijdschap van een binnentent met grote gaasoppervlaktes. Een slaapplek die we kregen aangegeven was zo vergeven van het ongedierte dat we de tent in de kamer hebben opgezet; dus toch een beetje kamperen maar dan anders. Er zijn overigens wel sporadisch campings en kampeerplekken in Maleisië. Wij kwamen ze echter altijd op onhandige tijdstippen tegen; meestal als we pas de halve dagafstand erop hadden zitten.

Over de noodzakelijke inentingen hebben we contact gehad met de plaatselijke GGD. We hebben benadrukt dat we op fietsvakantie gaan. Ze raden ons aan om inenting tegen rabiës (hondsdolheid) te nemen, we konden immers wel eens door een hond gebeten worden. We zoeken nog wat meer informatie over de inentingen op Internet en wegen de voordelen en nadelen tegen elkaar af.

Redenen om géén rabiës inentingen te nemen:

• de inentingen zijn ronduit duur: € 60,-- per inenting, per persoon moet je er drie hebben en ga je dus voor € 180 het schip in;
• na een beet moet je toch naar het ziekenhuis voor verdere behandeling, de vaccinatie geeft je alleen meer tijd om medische hulp te zoeken;
• de vaccinaties kunnen zeer serieuze bijwerkingen hebben zoals Patrick aan den lijve mocht ondervinden;
• de kans op rabiës besmetting is klein.

Redenen om wel inentingen te nemen:

• zonder inentingen moet je binnen 24 uur in het ziekenhuis zijn, met inentingen heb je iets langer de tijd. Achteraf gezien zijn er nogal wat verschillende meningen of dit inderdaad zo is;
• als rabiës niet behandeld wordt, is het niet te genezen en dus dodelijk.

De meningen van onze bronnen op Internet zijn nogal verdeeld over het al dan niet inenten. Wij besluiten om ook tegen rabiës ingeënt te worden. De afspraken bij de GGD zijn gemaakt en op de eerste afspraak worden onze gegevens nog eens doorgelopen op actualiteit. Of we medicijnen gebruiken, allergisch zijn of een losbandig sexleven erop nahouden. Bij die vraag is het standaardantwoord dat Patrick allergisch is voor Lidocaine (verdovingsmiddel). Een aantal jaar geleden heeft hij dit proefondervindelijk vastgesteld tijdens een bezoek aan de dokter. Dat bezoek eindigde na een ritje in de ambulance in het ziekenhuis. De eerste inentingen gaan prima, alleen een stijve arm gedurende het weekend.

De week erna zijn we terug voor de tweede sessie. Terwijl Maureen gaat afrekenen, voelt Patrick zich niet lekker en gaat voor de zekerheid even zitten. De mevrouw achter de balie vraagt of het wel gaat. Ze geeft het advies om de volgende keer misschien wel te ontbijten. Voor de zekerheid roept ze er een dokter bij en later nog één. Lichte paniek maakt zich meester van Maureen en de omstanders wanneer Patrick steeds verder wegzakt, ademhalingsproblemen krijgt en plat wordt gespoten met adrenaline om zijn hartslag op tempo te houden. Ook dit avontuur eindigt met een snelle rit in de ambulance naar het ziekenhuis. Conclusie: een extreme, allergische reactie, ook bekend als anaphylactische shock. Als Patrick in het ziekenhuis eenmaal weer bij zijn positieven is mag hij na een uurtje gelukkig weer mee naar huis. Het blijkt wel een flinke aanslag op zijn gestel want na twee dagen werken moet hij de strijd staken en zich ziek melden. Het begin van de vakantie is gelukkig nog een paar weken verder, zodat Patrick genoeg tijd heeft om weer bij te komen. Patrick mag de derde inenting niet meer hebben van de huisarts. We hadden al verzonnen dat bij de GGD toch niemand te vinden zou zijn, die de inenting nog zou willen toedienen. De week erna gaat Maureen terug voor haar derde inenting. Ze wordt op gewacht door een ontvangstcomité. Allemaal nieuwsgierig naar de gezondheid van Patrick. Bij de GGD hadden ze zo'n reactie nog niet eerder meegemaakt. Wij zijn zeker achteraf blij dat we geen gebruik hebben gemaakt van de mogelijkheid om inentingen in een buitensportwinkel te laten zetten. De allergoloog van het Academisch Ziekenhuis in Utrecht is hoogst verbaasd over de rabiës inentingen. Hij vindt dat dit soort inentingen alléén gegeven dient te worden aan veeartsen die dagelijks met zieke dieren omgaan en helemaal niet aan wat fietstoeristen. Tja, de medische wetenschap is dan ook echt géén absolute wetenschap. Ons advies is om het niet doen die rabiës vaccinaties: veel te link en veel te duur!

Op de ochtend van vertrek moeten we vroeg op Schiphol zijn. Hoe gaan we dat doen? We hebben goede ervaringen met lang parkeren op Schiphol, maar dat was toen we nog gewoon met koffer reisden. We zien nu wel wat praktische problemen. Het is midden in de winter. Qua weer kan dat van alles betekenen. Ingeval van sneeuw en zout zullen de fietsen vies op Schiphol komen en zullen wij totaal verkleumd zijn. We gaan naar de tropen, daar hebben we geen winterkleding nodig. Alles wat we niet nodig hebben, willen we niet meeslepen. In onze zomerkleding het stuk van langparkeren naar Schiphol afleggen, is dan ook geen optie. Hoe komen we vanaf de parkeerplaats op Schiphol met de fiets? Het aanbod van Maureen’s ouders om ons naar Schiphol brengen, nemen we graag aan. Het weekend voordat we daadwerkelijk gaan, gaan we proefpakken en de fietsen op de drager passen. Dat blijkt slim, want onze fietsen passen niet op de fietsdrager van Maureen's ouders en onze drager blijkt ook niet op hun auto te passen. De oplossing is dat we de avond voor vertrek bij ze gaan slapen en dan samen met onze auto én drager naar Schiphol gaan. De ouders van Maureen gaan dan met onze auto weer richting huis.

Het pakken van de tassen vonden we ook een uitdaging. Het aanhouden van het maximale gewicht van 30 kg per persoon inclusief fietsen viel niet mee. We hebben de weegschaal erbij gehaald en een aantal keer opnieuw gepakt en gewogen. De verscherpte veiligheidseisen op vliegvelden zorgen ervoor dat spullen die we anders in de handbagage zouden hebben gestopt, nu in het ruim mee moeten. Maar na veel proppen en herpakken hadden we een combinatie die exact de 30 kg grens respecteerde. Het viel echter niet mee om de handbagagetas te dragen alsof hij niet loodzwaar was.

Het volgende probleem dat we hadden was het grote aantal tassen: tien stuks in totaal. Wij dachten dat de kans op kwijtraken van bagage groter zou zijn naarmate we meer tassen zouden aanbieden. Op Internet vonden we een briljante tip over IKEA-tassen. Voor nog geen euro heb je een stevige tas, waarin de vier Ortlieb fietstassen van één fiets precies passen. Het aantal stuks bagage wordt zo beperkt tot twee! Na het aanbrengen van zeilringen hebben wij met een stuk waslijn de IKEA-tas dichtgebonden. Zo kan er niet ongemerkt in onze bagage gerommeld worden en blijven de tassen bij elkaar zelfs als de IKEA tas scheurt. Het proefpakken heeft ons wel wat tijd gekost, maar zo gaan we wel met een gerust gevoel naar het vliegveld.