Utrecht – Singapore

Singapore – Chiang Mai

Chiang Mai – Mae Chan

Het is in de regio frisser dan gebruikelijk. En dat merken we de tweede fietsdag. Het is met 11 graden ’s ochtends best frisjes. De mist blijft in de heuvels lang hangen en de zon heeft moeite om door te breken. Hoewel wij de bivakmutsen en handschoenen van de Thai voor onszelf toch wat overdreven vinden, kunnen we ons wel goed voorstellen dat de Thai het maar koud vinden. Het is heerlijk rustig op de weg, af en toe is er  wat verkeer. Het is echter verre van druk en chaotisch, getoeterd wordt er al helemaal niet. Na fietsen in Sri Lanka en Vietnam is fietsen in Thailand echt een verademing. Hoewel we in onze planning hadden gezet dat we met de boot van Tha Thon naar Chiang Rai zouden gaan, besluiten we toch te fietsen. Die boot en de omgeving blijkt namelijk een enorme “tourist trap” te zijn. In Tha Thon struikelen we ineens weer over de hotels en de toeristen. Wij kiezen een leuk bungalowtje bij de rivier.

Tijdens de lunch worden we gespot door een mevrouw en twee kinderen die ons souvenirs willen verkopen. Ze laten ons de eerste souvenirs van deze fietsvakantie zien en zijn vastbesloten om aan ons wat te slijten. Ze behoren vermoedelijk tot een van de bergstammen in Noord-Thailand. De mevrouw laat aan Patrick allerlei mutsjes, flessenhouders en dergelijke zien. De meisjes komen aanzetten met houten kikkers waar ze een stokje overheen rollen om het geluid na te doen. Als we die ook al niet mooi vinden, krijgen we nog diverse variaties aan armbanden en sjaals te zien. Patrick vermaakt zich prima, maar wijst dat Maureen over het geld gaat. De meiden zeggen “buy one, I go”.  Patrick vindt dat een briljante vondst. De toeristen op de zenuwen werken en dan beloven dat je weggaat als ze wat kopen. Maar ja, als Patrick dan als antwoord geeft “It’s okay, you can stay” is hun geduld eerder op dan dat van ons.

Op oudejaarsdag fietsen we richting Mae Chan. We zijn de afgelopen jaren met Oud-en-Nieuw al op wat vage plekken terecht gekomen. We zijn dan ook benieuwd waar we dit jaar weer zullen stranden. Onderweg naar Mae Chan is het druk met auto’s die volgeladen met mensen en spullen voorbij komen. De klim van die dag is een paar kilometer lang en soms best pittig. Het laatste stukje voor de top is echt heel erg steil. “Als ik nu nog even aanzet, ben ik boven” denkt Maureen. Maar dat even aanzetten is niet genoeg. Ze moet dus stoppen, maar krijgt haar voeten niet snel genoeg los uit de klikpedalen. Met een snelheid van niets, valt ze om. De peperdure zonnebril vangt de klap deels op en breekt in tweeen. Een auto stopt om te kijken of Maureen ook weer zelf opstaat. De bril wordt bij elkaar geraapt en de tassen weer goed op de fiets gehangen. De schade aan de tassen, de fiets en Maureen zelf valt mee. Als Maureen met de fiets aan de hand naar boven loopt, komt Patrick naar beneden gelopen om te kijken waar ze blijft. Dat is dus een nadeel als je met een verschillend tempo klimt, gelukkig was de schrik groter dan de fysieke schade.

Aangekomen in Mae Chan gaan we op zoek naar een hotel. Volgens het boekje zijn er twee en onderweg zien we nog twee uithangborden staan. Het duurt even voor we het beoogde hotel kunnen vinden. We hebben dan de halve stad al wel gezien. We hebben de hulp nodig van een politieagent om de goede weg te vinden. Eenmaal bij het hotel aangekomen, blijkt het hotel vol te zitten. We gaan terug naar het begin van de stad, waar we het bord hebben zien staan voor het tweede hotel dat in het boekje stond vermeld. Als we het terrein oprijden, lijkt het in eerste instantie vooral op een reeks autowasplaatsen. Het zijn bij elkaar zo’n 30 kamers die in 3 blokken naast elkaar liggen. De kamer is aan de achterkant, daarvoor is een overdekte parkeerplaats voor een auto. Een kunststof gordijn kan de ruimte als het ware afsluiten. Maureen roept voor de grap “is dit de lokale afwerkplaats?”.

De twee Thaise uitbaatsters moeten erg lachen als ze ons zien en we proberen met ze te praten. Ze verstaan totaal geen Engels, dus dat praten valt niet mee. Het gebaar van twee handen op elkaar onder het hoofd snappen ze wel. Voor 300 baht mogen we blijven. Maureen krijgt om nog steeds onbekende reden een koffiemok cadeau. De juffrouw probeert nog te vertellen dat er koffie en koekjes klaar staan. Als Maureen dat niet begrijpt, neemt ze haar aan de hand mee om het te laten zien. De kamer is schoon, hij heeft alleen een rare roze kleur. De spiegels aan de zijkant en het hoofdeinde van het bed zijn op zijn minst ongebruikelijk. Maar het condoom op het nachtkastje laat bij ons allebei het kwartje vallen. En het bordje op de binnenkant van de deur dat we evenmin kunnen lezen, laat ons wel raden dat je de kamer niet alleen voor een hele nacht kan huren maar ook voor 2 uur. We brengen deze oudejaarsnacht blijkbaar door in de lokale afwerkplek van Mae Chan. Dat is weer eens wat anders dan een piepklein ranzig guesthouse in de middle of nowhere!

Aangezien de kamer vreemd genoeg niet op slot kan, voelen we er niets voor om samen de kamer te verlaten. Een restaurant hebben we niet in de buurt kunnen ontdekken, dus staan er koekjes en cola op het menu. Maureen gaat op zoek naar een winkel waar ze secondenlijm verkopen om de zonnebril weer te repareren. Ons hotel bestaat uit twee delen: Tharntip Villa & Ressort. Dat heeft twee ingangen, waarvan wij de achterste namen. Als je de voorste ingang neemt, kom je bij kleine “normale” bungalows uit. Deze zaten overigens ook vol vanwege Oud&Nieuw. Voor ons dus een knalroze kamer met veel spiegels.

De mevrouw van de ijzerwarenwinkel heeft geen idee als Maureen om “glue” vraagt. Daar had Maureen rekening mee gehouden, dus haalt ze de twee delen van de zonnebril uit de tas. Zodra de mevrouw dat ziet, heeft ze de lijm zo gevonden. De glazen zijn gelukkig niet stuk. De twee stukken zijn gelukkig eenvoudig weer aan elkaar te zetten en de lijm houdt alles netjes bij elkaar. Maureen heeft een ijsje gekocht om haar blauwe wang binnen de perken te houden. Inmiddels doen ook de ribben pijn op de plek waar ze het stuur heeft geraakt.

Mae Chan – Chiang Kong

Na een slechte nachtrust staan we vroeg op. We hebben de kaart en de route de avond ervoor goed bestudeerd. We willen wat tijd winnen door dagafstanden te combineren. Op de kaart bleek dat we een soort lusje zouden maken naar Mae Sai. We fietsen rechtstreeks naar Chiang Saen. De route is vlak en het is maar 35 kilometer. We staan dus om half tien voor de receptie van het hotel. De dames achter de balie raken helemaal van slag. We begrijpen best dat ze niet zo vroeg al een kamer hebben schoongemaakt, veel gasten staan pas net uit te checken. We beloven dat we eerst in het restaurant zullen gaan ontbijten. Aangezien het buffet grotendeels op is en de restjes koud zijn geworden, krijgen we heerlijke versgemaakte pannenkoekjes voorgezet. Daarna is de kamer klaar en kunnen we heerlijk warm douchen. De dag brengen we door aan de oever van de Mekong. In het centrum van het stadje lezen en mensen kijken. Later, in het hotel, zien we reclame voor een boot naar Luang Prabang. De poster vermeldt specifiek dat fietsen op de boot mee mogen. Navraag bij de receptie leert ons dat deze boot pas over een week weer voor het eerst vertrekt. Dat betekent dat we de volgende dag naar Chiang Kong fietsen in plaats van varen.

Chiang Kong is weer een echte toeristische plaats, vol met hotels en guesthouses. Het is dé plek om een boottocht naar Luang Prabang in Laos te regelen. Het boekje geeft aan dat je met de slowboat twee dagen onderweg bent. Je overnacht dan in Pak Beng. Je kunt echter ook de snell boot nemen, echter de speedboat wordt in het boekje ontraden. Wij hebben echter een strak fietsschema en willen graag een dag in Luang Prabang blijven. Om dat te kunnen doen, willen we in één dag met de speedboat naar Luang Prabang. We gaan naar het aanbevolen reisbureau om de boottocht te regelen. Terwijl we zitten te wachten, zien we foto’s hangen van de slowboat en de speedboat. Tjee, die speedboat is wel een heel klein bootje denken we dan. Na wat gedoe en wat telefoontjes lukt het om voor de volgende dag boottickets te kopen voor de snelle boot waarbij we ook onze fietsen kunnen meenemen. Als we later op de dag te voet langs zijn kantoortje komen, roept de man van het reisbureau ons. Hij geeft ons het geld van de fietsen terug, dat we moeten we de dag erna zelf betalen. Maureen vindt dit een slecht teken, dat betekent waarschijnlijk dat hij niet meer zeker weet of het gaat lukken. ’s Avonds voor het slapen gaan leest Patrick de Lonely Planet. Daarin staat dat de speedboat een slecht idee is; het is gevaarlijk en er gebeuren regelmatig ongelukken. We kijken elkaar even geschrokken aan en maken onszelf dan wijs dat ons niets zal overkomen.

Chiang Kong – Luang Prabang

De volgende ochtend staan we op tijd voor het reisbureau. De man fietst voor ons uit naar de plek waar we de Mekong over moeten steken. Aan de andere kant moeten we het visum voor Laos nog regelen. We krijgen wel meteen te horen dat de speedboat een probleem is. We blijven rustig vertellen dat gisteren geregeld is dat we met de speedboat mee mogen. De man legt uit dat in een speedboat plaats is voor acht personen en als onze fietsen meegaan, dan kunnen er  minder mensen mee. We mogen wel de hele boot van hem huren. Voor $180 neemt hij alleen ons en onze fietsen mee. Dat is zo ontzettend duur dat we daar natuurlijk niet intrappen. Dan maar met de slowboat maar dan willen we wel het prijsverschil terug betaald. We krijgen onze paspoorten weer terug met visum en nemen bijna 2.000.000 Laotiaanse kippen in ontvangst. Bovenaan de helling wordt ons weer gevraagd of we met de slowboat of de speedboat gaan. We zeggen nog een keer dat we met de speedboat zouden gaan, maar dat dat blijkbaar niet mag. En Patrick zegt er nog een keer bij dat hij het verschil in prijs tussen de slowboat en de speedboat terug wil. Dat verandert de zaak, want geld teruggeven gaat ze een brug te ver. Na heel wat heen en weer gebel en gedoe, mogen we toch mee met de snelle boot. We zullen de boot met nog vier passagiers en onze twee fietsen delen.

Bij de speedboat aangekomen, is het toch wel even schrikken. Patrick denkt “tjee dat is een kleine plek om je eentje te zitten” en realiseert zich dan pas dat je op zo’n plek toch echt met twee man moet zitten. Boot is echt een groot wordt voor het ding dat we voor ons in het water zien liggen. Het lijkt meer op een omgevallen boekenkast waarop een flinke motor is gemonteerd! We krijgen een helm op en een zwemvest aan. De oordopjes hebben we altijd zelf al bij ons, maar die zijn ook echt nodig. Om een hele lange onaangename dag samen te vatten: Neem de slowboat! We hebben zo’n zes uur op het water gestuiterd in die omgevallen Ikea-boekenkast. Die helm leek ons in eerste instantie wat overbodig, maar blijkt vooral prettig te zijn tegen de harde wind in je gezicht. Onderweg kun je niet met elkaar praten vanwege de inmense herrie. Je kunt eigenlijk alleen maar voor je uit staren en hopen dat het snel voorbij gaat zonder te pletter te varen op de vele rotsen onder het water oppervlak. Halverwege ruilen we van speedboat bij een drijvend restaurant. De nieuwe stuurman is niet blij met onze fietsen, maar dat hoeft van ons ook niet. Patrick houdt het vastsnoeren van de fietsen nauwlettend in de gaten. ’s Ochtends heeft hij maar net kunnen voorkomen dat iemand zijn voet op de derailleur zette om eens kracht te kunnen zetten bij het aansnoeren van de fietsen. We zitten trouwens niet, zoals beloofd, met slechts zes mensen in het bootje. We zijn met acht plus stuurman vertrokken en gaan na de lunch met zeven plus stuurman door. Aan het einde van de dag komt er dan toch een einde aan deze lijdensweg. We snappen nu ook helemaal waarom in de Lonely Planet wordt gezegd dat het gevaarlijk is. Je gaat zo hard over het water. Als het misgaat, heb je niets aan die helm, daarvoor is de snelheid veel te hoog. Kortom, neem de slowboat!

We hebben in Luang Prabang wat moeite om een hotel te vinden omdat alles vol zit. Het vijfde of zesde hotel heeft eindelijk plaats voor ons. Het is dan al donker en het maakt ons inmiddels weinig meer uit wat het kost. Dat betekent dan vaak dat het niet goedkoop is. Na te zijn bijgekomen onder de douche van een redelijk hotel, gaan we naar de avondmarkt. In de hoofdstraat van Luang Prabang zitten verkoopsters naast elkaar met shawls, dekbedovertrekken, geborduurde textiel en dergelijke. We gaan helemaal los en kopen een berg aan souvenirs. Mutsjes voor de nichtjes, placemats en sloffen. Een shawl voor 5 dollar. Patrick geeft het briefje van $5, maar dat vindt de mevrouw maar niets. Ze duwt hem de rekenmachine in de handen. Je kan toch niet zomaar in één keer de gevraagde prijs betalen, je moet onderhandelen! We eten pizza, we hoeven de dag erna toch niet te fietsen. Terwijl we zitten te eten, horen we drie toeristen aan het tafeltje naast ons discussiëren over welke boot ze naar Thailand zullen nemen. We horen de argumenten die we zelf ook hebben gebruikt “de speedboot is een dag sneller dan de langzame boot”, “ een dag extra op die boot is toch zonde van onze strakke tijdsplanning”. We besluiten om ze een welgemeend advies te geven: “niet de speedboat nemen”.

Luang Prabang – Kasi

We zien als een berg op tegen de volgende fietsdag. De eerste fietsetappe in Laos is een bijzonder zware etappe. Het eerstvolgende guesthouse ligt 83 kilometer zuidelijker, waarbij we een klim van 16 kilometer en een klim van 22 kilometer moeten bedwingen. De eerste dertig kilometer zijn ook niet echt vlak te noemen, dus al met al staat er die dag een record te breken. De eerste klim van 16 kilometer wordt beloond met een afdaling van 16 kilometer. Na drie uur klimmen, zijn we in een half uur weer op het oude niveau aangekomen. Als we even zitten te genieten van een welverdiende cola komt een bromfietser een praatje met ons maken. De bromfietsers zetten in de afdaling allemaal hun motor uit. Deze meneer meldt ons dat er iets verderop een vrachtwagen op zijn kant ligt. Als we verder gaan met de tweede beklimming, zien we hem inderdaad liggen. Een vrachtwagen vol met kratjes Lao Beer is waarschijnlijk met een van zijn wielen in de geul naast de weg terecht gekomen. Dan is er natuurlijk geen houden meer aan. Wel zonde van al die flessen Lao Beer.

De tweede klim van 22 kilometer is zwaar, heel zwaar. We zwoegen in de tropenhitte en kruipen met een gemiddelde van 7 kilometer per uur omhoog. We komen uiteindelijk rond half vier aan in Kiew Ka Cham. Volledig afgebrand en opgelucht dat we het gehaald hebben. We nemen een kamer in het schoonste van de twee guesthouses. De eigenares noemt nog wel iets over warm water, maar dat kunnen we als we gaan douchen niet echt ontdekken. Voor het eerst moeten we ons gaan wassen met een ton vol water en een schepemmertje. Als we zitten te eten, zien we een pick-up truck arriveren met daar achterop twee fietsen. Het zijn twee Koga’s dus dat kunnen alleen maar Nederlanders zijn. Didi en Theo hebben het beter bekeken dan wij met het warme water: de eigenaresse maakt op verzoek warm water voor je klaar, zodat je toch een “warme douche” hebt. We eten die avond gezamenlijk en blikken onder het genot van een Lao Beer met onze nieuw gevonden fietsvrienden terug op een hele zware fietsdag. We hebben een nieuw record aan hoogtemeters op één dag: ruim 2000 meter hebben we geklommen. We hopen dat dit record nog een hele tijd ongebroken zal blijven.

Van vermoeidheid wil het slapen die nacht maar niet echt lukken. En het is de volgende ochtend alweer vroeg dag. De groep met Chinezen die de andere kamers van het guesthouse in gebruik heeft genomen, staat om vijf uur op. Luid rochelend en met de radio aan, maken ze de andere gasten wakker. Ook de alom aanwezige hanen vormen een wekker waar niet aan te ontsnappen is. Deze dag is het weliswaar minder ver fietsen, maar de kilometers van de dag ervoor zitten nog duidelijk in de benen. We fietsen met een routeboekje van Asian Way of Life. We hebben al ervaring met hun routes, maar bij deze reis zijn we wat minder enthousiast. We hebben het idee dat de samensteller het stuk van Luang Prabang naar Vang Vieng niet zelf heeft gefietst. Normaal konden we, qua zwaarte van een dagetappe, goed op de beschrijvingen in de boekjes afgaan. Echter, de tweede etappe in Laos eindigt met de woorden: je kan doorfietsen naar  Kasi of de bus nemen. De zware klim van vijf kilometer om Muang Phou Khoun te bereiken staat helemaal niet genoemd. Het boekje spreekt juist over een afdaling! Een klim van vijf kilometer zie je op de fiets echt niet over het hoofd. Maar als je als samensteller in een doorgaande bus zit wellicht wel?

Patrick moet aan het einde van de dag nog klussen aan zijn fiets. De versnellingen werken niet goed, wat nogal vervelend is als je in de bergen fietst. Het euvel blijkt te verhelpen door het vervangen van de kabel. Deze kabel loopt onder de buis van het frame langs. Sinds we de fietspomp op een andere plek hebben gemonteerd, schuurt de kabel hierbij steeds langs de schroefjes van de bidonhouder. Al met het al is het een tijdrovende klus om alles weer goed afgesteld te krijgen. De vele passerende dorpsbewoners vinden dat wat minder een probleem: eindelijk eens wat actie!

Het is ’s ochtends koud in de bergen. Patrick heeft het de afgelopen paar ochtenden koud gehad. We kopen in Muang Phou Khoun dan ook een prachtig nep-Adidas trainingsjack voor hem. Zo kan hij de eerste kilometers tot de zon feller is toch warm blijven. We hebben ontzag voor de Laotianen die hier in de bergen wonen. Ze wonen in rieten hutten waar het ’s nachts vermoedelijk flink koud wordt. De kindjes die in de huisjes langs de kant van de weg wonen, zijn bijna allemaal dolenthousiast “Sabaidee” naar ons aan het roepen en zwaaien. We horen de term “falang” voor ons uit door het dorp gaan. Zo weet het hele dorp dat er een paar blanken doorheen komen. Kindjes springen op en rennen naar de kant van de weg om naar ons te zwaaien. We lachen en zwaaien terug, “Sabaidee!”.

Kasi - Thalat

De dag van Kasi naar Vang Vieng is de laatste fietsdag waar we nog een serieuze klim kunnen verwachten volgens het boekje. Een klim van anderhalve kilometer met een stijgingspercentage van 12%. De dag ervoor hadden we een enorm steile klim die niet genoemd stond. We zien dus letterlijk als een berg op tegen deze klim. Die zal dan namelijk nog wel veel zwaarder zijn dan de niet-genoemde beklimmingen. Voor we het in de gaten hebben, is het al weer achter de rug. Maureen heeft zelfs nog een versnelling over. Gek is dat, dat je soms vreselijk kunt opzien tegen een etappe die in de praktijk erg meevalt. Onderweg komen we twee Australische fietsers tegen. Ze willen van ons weten hoe de weg naar Luang Prabang is. We vertellen de waarheid: prachtig, indrukwekkend maar zwaar. Zij hebben de weg vanaf Vientiane afgelegd die wij nog in het verschiet hebben. Ze verzekeren ons dat we een mooie en relatief makkelijke route te gaan hebben. Goedgemutst rijden we verder richting Vang Vieng.

In Vang Vieng nemen we een rustdag. We willen dan ook in een luxer hotel dan we de afgelopen dagen hebben gezeten. Een fraaie kamer, heerlijke warme douche en een prima restaurant voor twee nachten. Het eerste hotel dat we aandoen, kan ons geen twee nachten onderdak bieden. We hebben geen zin om de volgende dag te moeten verkassen en aan hotels in dit toeristische stadje geen gebrek. Een eindje verderop vinden we een mooie plek aan de rivier. Niet goedkoop maar wel rustig en mooi. We lunchen met fietsvrienden Didi en Theo in de lokale bakkerij. We verbazen ons hoe druk het bij dit zaakje is, terwijl er bij het tentje ernaast helemaal niemand zit. Tijdens de twee dagen dat wij in Vang Vieng zijn, zien we bij de buren helemaal geen klanten.

We doen weinig op de rustdag. Maureen heeft flink last van haar gekneusde ribben, dus rust is wel op zijn plaats. We hebben nog even overwogen om mee te doen met dé attractie van Vang Vieng. Met een rubber band een stuk (dronken) over de rivier dobberen. Als we zien hoe vol de busjes met toeristen zitten en hoe dronken sommige terug komen, laten we dit idee snel schieten. De tweede avond zitten we te eten als de speelfilm begint. Populair tijdverdrijf tijdens de avond is het kijken van een film. Terwijl we met Didi en Theo zitten te eten, proberen we de charme van zo’n film te ontdekken. De kwaliteit is ronduit slecht en de grote weergave maakt dat niet beter. Het geluid staat echt snoeihard maar is niet te verstaan door de overstuurde luidsprekers. We zijn blij dat we elkaar nog een beetje kunnen verstaan omdat we buiten op het terras zitten. Patrick geniet van de prachtige chocoladetaarten die in de bakkerij worden verkocht. We zien ook toeristen die wel met de rubberband stroomafwaarts zijn gedobberd terugkomen. Straalbezopen en knalrood verbrand zien we ze voorbij komen. Rustend in de zon komen vele belangrijke vragen boven. We vragen ons bijvoorbeeld hardop af waarom de gemiddelde rugzaktoerist zoveel tijd besteedt aan het passen van een rugzak bij een winkel als de Zwerfkei. De rugzaktoeristen die wij onderweg zien, lopen namelijk nauwelijks met hun rugzak op de rug. Ze lopen van het busje naar het hotel en van het hotel weer terug naar het volgende vervoermiddel.

De route vanuit Vang Vieng naar Vientiane bestaat uit twee lange etappes. We hebben op de kaart gezien dat we weg 13 zullen gaan verlaten. Zelf hebben we het plan opgevat om in Phon Hong te kijken of er een guesthouse is. Is dat niet het geval dan zullen we die dag net boven de 100 kilometer uitkomen. We verbazen ons tijdens deze fietsdag nog een paar keer over het routeboekje. Vooral de opmerking “bij kilometer 45,6 wordt de natuur mooier en afwisselender” intrigeert ons. Wat zal er zo bijzonder zijn bij precies die afstand? We kijken vol verwachting om ons heen. In het landschap verandert echt helemaal niets. Niet bij kilometer 45 of 46 maar ook niet bij alle kilometers die daarna komen. Wellicht dat er een mooie vogel zat toen de auteur van de route daar voorbij kwam?

Er blijkt in Phon Hong inderdaad een guesthouse te zijn. Maureen gaat even binnen kijken, maar het ziet er zo triest uit dat we hier niet willen blijven. Ook het guesthouse in Photon kan onze goedkeuring niet krijgen, vooral omdat er in de omgeving niets te eten of te drinken te vinden. Dus fietsen we nog een half uur door naar het Napakuang Resort in Thalat. In het routeboekje staat dat het mooi gelegen is. Als we aankomen is Patrick even onder de indruk van het fraaie pand. Tot hij zich realiseert dat het fraaie pand een enorm woonhuis is. Het resort ligt ernaast. Een luxe kamer kost 90.000 kippen. Als Maureen de kamers gezien heeft en Patrick wil weten of het ook wat is, zegt ze “je kunt jezelf natuurlijk ook gewoon een resort noemen”. We nemen de meest luxe kamer die ze hebben, omdat de rest net zo triest is als de kamers die Maureen die dag in Phon Hong al gezien heeft. Hoewel de variatie in de afgelopen dagen qua eten beperkt was, hebben we smakelijk gegeten. De keuze was veelal beperkt tussen mie soep en fried rice. De lunch die we nuttigen in het Napakuang Resort is echt niet lekker, gewoon smerig eigenlijk. We gaan ’s middags dan ook richting de markt om koekjes en drinken te kopen zodat we ’s avonds niet nog eens naar hetzelfde restaurant moeten.

Thalat – Vientiane

De volgende ochtend fietsen we niet terug naar route 13, maar volgen de aangegeven weg in het routeboekje. Die is tien kilometer langer, maar waarschijnlijk wel rustiger. Na een half uur hebben we daar flink spijt fijn. We moeten nog even flink klimmen. Dat lijkt gezien het landschap nauwelijks te kunnen. Maureen heeft zo’n last van haar gekneusde ribben dat ze het traject een stuk zwaarder vindt dan de eerste fietsdagen in Laos. Wat bij veel steilere beklimmingen niet nodig was, gebeurt nu wel: ze moet zelfs een klein stukje lopen. Ze krijgt haar fiets niet aan het rollen op het steile stuk. Ze probeert de tactiek van Didi nog uit: jezelf een stukje naar beneden  laten rollen en dan op de weg omdraaien. Ook daarvoor is ze te veel buiten adem. Na de eerste twintig kilometer wordt het vlakker en kunnen we meer tempo maken. We hebben de regio en de mensen al steeds rijker zien worden naarmate we de bergen verder achter ons laten.  Hoe dichter we bij Vientiane komen, hoe groter de huizen worden. We ontkomen niet aan beeld dat gelijkheid en solidariteit binnen het communisme in Laos ver te zoeken zijn. Een beschamende vertoning eigenlijk.

In Vientiane nemen we onze intrek in het Lao Hotel. Hier is voor ons al een nacht geboekt omdat wij vanuit Vientiane zullen gaan vliegen. De route van AWOL gaat door naar Udon Thani (Thailand). Dat is weliswaar maar 2 extra fietsdagen, maar voor onze planning was dat deze keer net te veel. We weten al maanden dat we in Bangkok lang moeten wachten. We vliegen van Vientiane via Bangkok naar Singapore en dan door naar Amsterdam. We hebben deze vluchten allemaal al maanden geleden geboekt en zien dus ook al lang op tegen de wachttijd van zes uur op Bangkok. Als we in een internetcafé zitten te Skypen met Maureen’s zus, vraagt zij “waarom komen jullie dan niet eerder naar Singapore?”. Tja, goede vraag. De website van Singapore Airlines laat zien dat er voldoende vluchten per dag van Bangkok naar Singapore gaan. Terug in het hotel belt Maureen met Singapore Airlines om de vlucht te vervroegen. Dat blijkt geen probleem. We hoeven nu nog maar een uur te wachten op Bangkok en zijn veel vroeger in Singapore en hebben dus meer tijd om bij Haiko, Annoek en de meisjes door te brengen.

We hebben inmiddels ook wat karton verzameld om onze fietsen in te pakken. We hebben de markt nog afgezocht naar bubbeltjesplastic, maar niet kunnen vinden. Uiteindelijk hebben we bij een souvenirwinkel een flink pak karton buiten zien staan en gevraagd of we daar wat van mee mochten nemen. De verkoopster begreep er helemaal niets van, maar vond het wel goed. Onder ruime belangstelling en aanmoediging van de bewakers van het hotel maakt Patrick de fietsen klaar voor transport. Maureen gaat intussen de tassen alvast ompakken. De volgende ochtend worden we uitgezwaaid door Didi en Theo, die nog heerlijk zes weken langer in Thailand blijven fietsen.

Vientiane - Amsterdam

Onze vlucht van Vientiane naar Bangkok heeft uiteindelijk drie kwartier vertraging. Aangekomen in Bangkok kunnen we zonder te wachten aan boord bij het vliegtuig naar Singapore. De bagage is in Vientiane al doorgelabeld naar Amsterdam, dus daar hebben we geen omkijken naar. We nemen de taxi naar Annoek’s huis. Voor de meisjes hebben we in Luang Prabang prachtige mutsjes gekocht. Weliswaar is het Singapore doorgaans wat warm, maar in de verkleedkist kunnen ze natuurlijk prima, zo heeft de Zwarte Pietenmuts ook wat aanspraak. Met de taxichauffeur hebben we afgesproken dat hij ons ’s avonds om tien uur weer komt ophalen. We zijn blij dat we de vlucht hebben verzet. Anders waren we een aantal uren later pas aangekomen in Singapore. Nu kunnen we echt een paar uren bij de familie zijn.  We genieten van de warme douche, de pannenkoeken en het bijkletsen na de vakantie.

De vlucht van Singapore naar Amsterdam verloopt prima hoewel zo’n eind vliegen gewoon ronduit vervelend is. We hebben alleen veel tegenwind, waardoor we er bijna 15 uur over doen. Op Schiphol zijn de fietsen bijzonder vlot bij de bagageband met afwijkende bagage. De tassen zijn er even later ook en alles zonder schade. We nemen ’s ochtends vroeg wel samen met de fietsen de bus naar Lang Parkeren. Het is nu nog niet zo druk in de bus. Alleen bij het uitstappen moeten we nog even wat strijd leveren om alle spullen ook de bus weer uit te krijgen. De vertrekkende passagiers willen allemaal als eerste de bus in en geven ons nauwelijks de kans om uit te laden. Drie kwartier later zijn we weer thuis en worden we door alleen een blije Bert ontvangen, Poes zou pas weken later weer thuiskomen.