De Feiten

De afstanden

Onze Shimano Flightdecks en Suunto X6 hebben hun werk weer gedaan. Maureen heeft de dagelijkse standen van deze brokjes elektronica in haar notitieboekje opgenomen. Deze keer geen ingewikkelde toestanden met PDA's en allerlei aanverwante troep. Nee, gewoon pen en papier. Het tabelletje spreekt grotendeels voor zich.

Wat wellicht wel het vermelden waard is, is dat we op 23 juni niet op magische wijze zijn geteleporteerd maar dat we de 22 juni een klein stukje hebben gesmokkeld. Omdat we er zo doorheen zaten, de route nogal heuvelachtig was en we graag een rustdag in Florence wilde hebben, hebben we gezondigd tegen onze eigen regel; we namen voor een stuk van 30 kilometer de trein. Tja, een tikkie een deuk in ons ego maar het vlees was zwakker dan de geest dus dan moet je toch creatief hiermee omgaan.

Wat de tabel goed duidelijk maakt is dat met name het stuk vanaf Firenze (Florence voor ons Nederlanders) best een pittig eindje fietsen is. Sterker nog, dit is het pittigste eindje fietsen van de hele rit! Wij hadden ons dat niet zo gerealiseerd. Wij hadden het vreemde idee opgevat dat wanneer we Florence bereikt zouden hebben dat de laatste 350 kilometer naar Rome wel even snel weggetrapt konden worden. Geloof ons, je bent er nog lang niet als je in Florence staat. Zoals Benjaminse correct opmerkt leggen de Italianen de wegen niet door het dal maar over de heuvelrug. Tja, en dan maak je wat hoogtemeters op een dag! Combineer dit met windstille dagen met temperaturen van boven de 30 graden en dan wordt het dus zwaar.

De kosten

Tot Italië hebben we steeds kunnen kamperen. De kosten voor een overnachting waren doorgaans tussen de 10 en 15 euro per nacht. De kosten van boodschappen zijn vergelijkbaar met de kosten in Nederland. Je bent doorgaans wel iets duurder uit omdat je niets hebt aan voordeelverpakkingen en beperkte bewaarmogelijkheden hebt. Vaak kom je ook in wat kleiner buurtsupers (omdat je doorgaans al blij bent dat je boodschappen kan doen) die niet echt uitblinken in lage prijzen.

In Italie hebben we vaker noodgedwongen een hotel genomen, omdat de campings te dun gezaaid waren op deze route. De afstanden tussen de campings was meer dan wij aan dagafstanden willen doen. De kosten voor een hotel bedroegen zo’n € 60 a € 65 euro per nacht. Het avondeten was dan natuurlijk ook een tikkie duurder dan zelf koken. De kosten daarvan zijn afhankelijk van het aantal gangen dat je neemt. Een pizza kostte gemiddeld € 8,-. Een pastaschotel was meestal iets duurder. Een beetje normaal eten met z'n tweetjes was toch weer een aanslag op de mobiele schatkist: € 40 is zo op.

Als je dacht dat de horeca in Nederland duur was dan moet je vooral niet naar Italië gaan. Daar wordt je dus kaalgeplukt waar je bij staat. Naar onze bescheiden mening is het een vreselijk duur met matige kwaliteit eten en dito bediening. Toppunt was toch wel € 28 voor twee omeletjes met twee blikjes Cola. We worden er af en toe nog gillend van wakker, zo duur was het.

De overnachtingen

We hadden eigenlijk verwacht dat we iedere avond zouden kunnen kamperen, dat bleek een illusie. In Italië bleken de campings dusdanig ver van elkaar af te liggen, dat dit voor ons niet alle avonden haalbaar was. De campings die wij aandeden langs de route, vonden wij geen van allen bijzonder mooi. De meeste campings hadden een redelijke kwaliteit en soms (onverwacht) uitstekende sanitaire voorzieningen. Maar er zat geen camping tussen waar je dringend de behoefte bij voelt om een week te blijven staan. Datzelfde gold voor de hotels, met één uitzondering. Hotel Romantico Pucci in Bagnoregio (Italië) wordt duidelijk gerund door een mevrouw die bijzonder veel plezier heeft in haar werk. De overige hotels waren net als de campings middelmatig. Ze waren niet slecht noch smerig, maar gaven ons geen reden om terug te komen. Negatieve uitzondering was camping Startebos in Meijel; typisch zo'n camping waar je niet hoeft te vragen waar het toiletblok is, volg gewoon de stank. We hadden het jaar ervoor ook op een camping in Meijel gestaan, die had een strak grasveld en schoon sanitair. Dus als je in Meijel wilt kamperen, je hoeft niet naar camping Startebos!

Wij hadden een grote dichtheid van campings verwacht, meer zoals in de zuidelijke helft van Frankrijk. Daar kan je vaak kiezen: “Nemen we deze camping of fietsen we nog 10 kilometer door?” Bij deze route was daar geen sprake van. Dat was wel een tikkie jammer omdat wij kamperen veel leuker vinden dan in een hotel zitten. Op een camping valt er nog eens wat om je heen te kijken en heb je sneller contact met collega fietsers. In een hotel ben je al snel veroordeelt tot een klein kamertje. En we hadden ons er vooraf niet op ingesteld dat we ook in hotels zouden overnachten. Dat scheelt ook in de beleving.

De maaltijden

Boodschappen doen is in Noord-Frankrijk een probleem. Wij hebben er geen supermarkt langs de route kunnen ontdekken. Wij hebben nog eens verzucht dat het makkelijker is om in een verlaten deel van een land als Maleisië of Costa Rica wat te eten en te drinken te kopen, dan in Noord-Frankrijk.  In Zwitserland en Italië is wat ons betreft het enige probleem dat de winkels vaak gesloten zijn op het moment dat we er (eindelijk) eentje tegenkomen. De etenswaren in de supermarkten zijn nagenoeg gelijk aan de boodschappen die je in Nederland kunt kopen. Dus een voedzame en smakelijke maaltijd koken is geen probleem. Wel hadden we wat moeite om nieuwe brandstof voor onze MSR Dragonfly te vinden. Vanaf huis nemen we twee flessen wasbenzine mee. Die wasbenzine halen we bij de bouwmarkt. Maar ja, waar haal je in Italië wasbenzine of iets vergelijkbaars? Wij hebben een poging ondernomen in een verfwinkel, maar kregen niet uitgelegd wat we zochten. Uiteindelijk hebben we iets brandbaars gevonden in een klein dorpswinkeltje. Na wat opstartproblemen (en het lezen van de handleiding van de brander, waaruit bleek dat de druk te hoog was), konden we weer zelf koffie zetten en eten koken.

Het ontbijt in de meeste hotels in Italië was bijzonder ongeïnspireerd. Een kopje sterke espresso en een voorverpakte croissant met room. Positieve uitzonderingen waren Hotel Oriental in Prestone en Hotel Romantico Pucci in Bagnoregio. Het avondeten in hotels bestond voor ons hoofdzakelijk uit pizza. Voor een land dat bekend staat om haar smakelijke keuken, vonden we de keuze bij de restaurants en hotels waar wij geweest zijn, nogal standaard en weinig uitgesproken. De menukaarten leken volledig van elkaar gekopieerd. Niet dat we niet lekker gegeten hebben hoor, maar we hadden blijkbaar hogere verwachtingen van Italie en de Italiaanse keuken.

De pechduivel

Ook tijdens deze vakantie zijn we weer doorgekomen zonder noemenswaardige materiaalpech. Wel hebben we voor het eerst in vele duizenden kilometers één lekke band gereden. Op prachtige glad Zwitsers asfalt notabene. Het duurde even voor Maureen in de gaten had dat haar band langzaam leeg liep. Ze vond het wel een beetje vreemd dat het asfalt er zo glad uitzag, maar wel hobbelig voelde. Totdat het duidelijk zichtbaar was dat die voorband niet bepaald meer vol zat met lucht. Typisch gevalletje van een "snake-bite" lek; waarschijnlijk waren de banden niet hard genoeg opgepompt.

Verder raakt de Shimano flightdeck van Maureen een beetje van slag van al die kilometers. Niet dat hij de geest heeft gegeven, maar een aantal van de visuele functies is uitgevallen. De Flightdeck van Patrick raakt af en toe ook de weg kwijt, hij geeft dan de verkeerde versnelling aan. Het ding doet het wel consequent fout, waarschijnlijk moeten de contacten in de handgreep eens worden schoongemaakt.

Onze fietsen krijgen van Patrick altijd een grote beurt voordat we met vakantie gaan. Dat krijgen ze vervolgens ook weer als we weer thuis zijn. Daarbij blijkt dat de fietsen dit keer dan weliswaar de vliegreis beter hebben overleefd dan de keer ervoor, maar dat ze niet helemaal schadevrij zijn gebleven. Patrick’s achterdrager heeft een forse tik opgelopen en Maureen’s achterwiel heeft een dusdanig grote slag in het wiel dat deze tegen de rem aanloopt. De nodige uren en vieze handen later zien ze er weer als bijna nieuw uit.

De gezondheid

Gelukkig hebben we ook deze keer geen problemen met de gezondheid gekend. Niet dat we die verwacht hadden in de West-Europese landen waar we doorheen kwamen. We hadden deze keer geeneens echt last van het zitvlak. Het leren Brooks zadel gecombineerd met elke dag een fris en goed gewassen fietsbroek blijkt voor ons het wondermiddel te zijn om een maand in relatief comfort te kunnen fietsen.

We hebben eigenlijk alleen een paar tips: Ten eerste: zorg dat je voldoende water kunt meenemen onderweg. Tijdens de warme en intensieve etappes hadden wij aan onze drie kruikjes per persoon niet eens genoeg. Op de extreem warme dagen nemen we ook nog eens een gevulde waterzak van 2,5 liter mee.

Ten tweede: neem een goede zonnebrandcrème mee. Als je de hele dag op de fiets zit, loop je het risico ongemerkt vreselijk te verbranden. Wij gebruiken Banana Boat sportzonnebrand, factor 25. Het is een Amerikaans merk, waarvoor wij regelmatig een bestelling plaatsen bij Maureen’s zus in Singapore. Inmiddels hebben wij ons laten vertellen dat je dit merk zonnebrand in het voorseizoen ook bij 't Kruidvat kan kopen.

De eigenaardigheden

Wat viel ons op in en onderweg naar Italië? Waar hebben we ons over verbaasd? Waar hebben we hartelijk om gelachen? Kortom, wat beschouwen wij als de opmerkelijke eigenaardigheden van Italië en haar inwoners. We hebben er een paar verzameld:

• De juffrouw achter de balie van camping Startebos in Meijel heeft ons een vuilniszak gegeven met logo van de camping. Dat is de enige vuilniszak die in de perscontainer mag. Prima hoor, zoveel afval produceren we niet in een dag. Maar we zijn gewoon nieuwsgierig, zou die perscontainer de vuilniszak zonder het logo weer naar je terug gooien?
• Langs de Rijnroute in Duitsland en Zwitserland komen we heel veel fietsers tegen. Sommige met een dagbepakking, andere met volle bepakking. We groeten eigenlijk altijd de (bepakte) fietsers die we tegen komen. De Duitse fietsers geven echter geen enkele reactie, geen groet, geen knikje, niet eens een glimlach. Ze kijken gewoon strak voor zich uit en doen net of ze ons niet gezien hebben. Heel bizar.
• In Basel komen we in Duitstalig gebied. Een moeder vindt blijkbaar dat haar kind niet voorzichtig genoeg is als wij passeren. Ze roept zo streng en hard “Achtung”, dat zelfs de grassprieten in de houding springen. We hebben er nog regelmatig hartelijk om gelachen.
• Om contact te houden met ouders, vrienden, bekenden en de financiële situatie gebruiken wij Internet. Het vreemde is nu dat het voor reizigers makkelijker is Internet toegang te krijgen naarmate een land minder ontwikkeld is! In een land als Maleisie en Costa Rica zijn meer Internet cafe's te vinden dan in de Europese landen waar wij doorheen fietsten.
• Verkeersborden in Italië zijn slechts wegverfraaiing. Zo zal een stopbord niet als gebod om te stoppen worden geïnterpreteerd maar meer worden gezien als suggestie om vaart te minderen.

Het weer

Tja, als je in juni in Nederland vertrekt is het maar afwachten wat voor je het eerste deel van de reis hebt. Dat het in Italië warm weer zal zijn, dat neem je min of meer aan. Wij hadden mooi fietsweer tot Florence. Net iets boven de twintig graden, af en toe wat bewolking afwisselend met wat zon. We hebben twee dagen met regen gehad, waarbij het dan ook meteen vrij fors regende. Om precies te zijn hebben wij tijdens de dag op de Po-vlakte de zwaarste regenbui uit het bestaan van onze fietshobby gehad. Vanaf Florence was het ronduit heet. Het was zo’n tien graden warmer dan gebruikelijk voor eind juni in Italië. Combineer dit met vrijwel geen wind en dan wordt fietsen een uitdaging. Het was soms zo warm dat je bij een afdaling het gevoel had dat iemand je met een haarföhn in het gezicht stond te blazen, best wel warme rijwind dus.

Rome gelegen op 3 meter boven zee-niveau:

Florence gelegen op 38 meter boven zee-niveau:

De overige verkeersdeelnemers

Het routeboekje tot Basel voert voor een groot deel over autoluwe of autovrije wegen en paden. De wegen in Noord-Frankrijk zijn bijna als vanzelfsprekend rustig; daar woont immers geen mens. In Zwitserland is een groot deel van de route eveneens over fietspaden of autoluwe wegen. Italië heeft echter niet zo heel veel wegen, dus is het verkeer op dat beperkt aantal wegen drukker. Bovendien is de staat van de wegen in Italië erg afhankelijk van de provincie waarin ze liggen. Op de provinciegrens tussen Perugia en Trento staat een bord om deze grens aan te geven. Deze grens is echter ook zichtbaar in het wegdek. Je ziet de kwaliteit in een klap veranderen. De kwaliteit van de wegen is doorgaans matig tot slecht te noemen. Wegen lijken vooral opgelapt te worden. Her en der een stukje gerepareerd asfalt dat extra snel weer wordt kapot gereden. Sinds de val van het Romeinse rijk is het onderhoud toch wat minder geworden.

Tja, over de Italiaanse verkeersdeelnemers valt veel te zeggen. Kort samengevat: Italianen rijden als malloten. We hebben ons afgevraagd waarom de Italiaanse regering nog de moeite neemt om strepen op de weg te zetten. Ze hebben er zelfs een verkeersbord voor ontwikkeld. Geen Italiaan die zich wat aantrekt van die strepen of andere wegverfraaiingen (borden dus). Bovendien hebben de Italianen de gewoonte om niet voor de stopstreep of haaietanden te stoppen, maar net erover heen. Zodat je je als fietser al afvraagt of ze je wel gezien hebben. Dat hebben ze wel hoor, ze stoppen alleen wat laat.

Daarnaast heb je natuurlijk nog gewoon de gemiddelde achtergebleven Nederlander met z'n sleurhut. Laten we daar maar niet teveel woorden aan vuil maken. Als je er een ziet: oppassen, levensgevaarlijk!

De kaarten en reisgidsen

Kort samengevat hebben de routebeschrijvingen en kaarten van Benjaminse bij ons tot een flink aantal onnodige kilometers en een berg frustraties geleid. De eerste irritatie is het feit dat boekje inderdaad niet in de kaartenhouder van onze Ortlieb stuurtas past. Benjaminse schrijft dat hij dit gedaan heeft omdat je anders iedere tien kilometer het boekje moet omdraaien. Maar hij geeft ook aan dat je voor 90% op de kaarten kan fietsen en voor die andere 10% in de tekst moet kijken. Dat betekent dus dat je bij twijfel alsnog moet stoppen om te kijken of er nog aanwijzingen in de tekst staan en het boekje moet omdraaien want de tekst staat niet op dezelfde pagina als het kaartje. Tja, snappen wij het nu gewoon niet? Die aanwijzingen zijn vaak ook bijzonder; “vervolg de weg waar men naar toe moet, af en toe wat links, af en toe wat rechts” en “als het goed is staan er borden. Staan deze er niet, rij dan het dorp uit in zuidwestelijke richting”. Kortom, beschrijvingen waar je werkelijk niets aan hebt. In het derde deel maakt hij het helemaal bont door zogenaamd iedere fietser zelf te laten beslissen welke route hij door de stad wil volgen. Wij begrijpen ook dat het maken van een goede routebeschrijving door een stad veel werk is, maar daarom kopen we juist voor goed geld routeboekjes!

En dan hebben we het nog niet gehad over de kaartjes en de hoogteprofielen. Benjaminse houdt duidelijk van het mooi maken van kaartjes; leuke boompjes en druifjes ingetekend. Dat daar regelmatig belangrijke herkenningspunten als een te kruisen snelweg op ontbreken, zou Benjaminse als cartograaf toch niet goed moeten vinden. Bovendien staan niet alle zijwegen op de kaart ingetekend, zodat het tellen van zijwegen evenmin soelaas biedt. Ook de hoogteprofielen komen, zeker in Italië, geheel niet overeen met de werkelijkheid die onze benen ervaren. Best lastig als je je routeplanning laat afhangen van die hoogtekaartjes. Daar komt dan ook nog bij dat de afstanden die onze Shimano flightdecks aangeven aan het einde van de dag regelmatig 5% tot 10% meer blijken te zijn dan de afstanden weergegeven in de routeboekjes. Niet dat die overschrijding consequent is; dan zou het immers aan onze Flightdecks liggen. Nee, de ene dag klopt het ongeveer de andere dag zit je er zo 15% naast.

Wij begonnen al snel aan onszelf te twijfelen. Wij hebben in de verhalen die we op Internet hebben gelezen geen kritiek op de routeboekjes van Benjaminse gehoord.  Met de grote aantallen fietsers die deze route fietsen, zouden we dan de enige zijn die moeite hebben met de boekjes? In Rome op de camping worden we direct ondervraagd over het boekje door twee routegenoten, wat wij van het boekje vonden. Nou, we waren duidelijk niet de enigen die gemopperd hebben op de boekjes. Er waren meer fietsende koppels die een uitgesproken mening hadden over het boekje. Naarmate de omwegen groter waren was de mening stelliger.

Benjaminse beschrijft dat hij een route heeft willen maken, waarbij je je als fietser zo min mogelijk met de routebeschrijving hoeft bezig te houden en zoveel mogelijk kan genieten van de omgeving. Wat ons betreft heeft hij precies het omgekeerde bereikt. Patrick is voortdurend bezig met de route. Voortdurend aan het kijken of hij al bij de volgende aanwijzing is. Wij gaan in ieder geval niet nog eens met een routeboekje dat door Benjaminse is gemaakt. Geef ons maar gewoon die dingen van de Fietskaart Informatie Stichting of AWOL. Met "bij stopl. rd, 2e l, daarna 1e r, vrngsweg kruis." kunnen wij tenminste wat, hoef je tenminste niet de hele tijd naar leuk gekleurde kaartjes te staren.

De route

De weblinks