De Verpakking

Regelmatig krijgen we van bezoekers van onze website vragen over het vervoer van onze fietsen per vliegtuig. Hoewel de diverse reisverhalen vaak kort toelichten wat we met de fietsen doen op dit vlak en hoe dat dan afloopt, is het de hoogste tijd om een pagina aan dit onderwerp te besteden.

Het vervoer van de fietsen met het vliegtuig is telkens een avontuur op zich. Het is voor ons een van de spannendste momenten tijdens een fietsvakantie: het moment dat de fietsen weer heel in ons bezit komen na een vliegreis, of niet helemaal heel… We hebben inmiddels aardig wat vliegreizen achter de rug, maar het blijft toch iedere keer weer een verrassing hoe de fietsen de reis hebben doorstaan. En wat doen wij dan om het lot zo min mogelijk te tarten? De eisen aan de verpakking verschillen per vliegtuigmaatschappij en ook de hoeveelheid bagage die je standaard mee mag nemen is per maatschappij verschillend. 

We pakken de fietsen thuis in karton, piepschuim en plastic hoezen en gebruiken veel tape om de boel bij elkaar te houden. Dit alles voorzien we van geprinte A4tjes met de vlucht en adresgegevens.Er zijn wat ons betreft drie mogelijkheden voor het aanbieden van je fiets bij een luchtvaartmaatschappij. Ten eerste kun je besluiten om helemaal geen verpakking te doen en de fiets met gedraaid stuur en verwijderde trappers aan te bieden bij de incheckbalie. Wij hebben dit nog nooit gedaan maar hebben wel andere fietsers gezien die het op deze manier doen. Onze voorkeur heeft dit niet om je de fietsen da helemaal onbeschermd aanbiedt. De tweede mogelijkheid is het gebruik van een plastic fietshoes die je over het frame hangt en vervolgens vastplakt. Ten slotte kun je ook nog een fietsdoos bij de fietsenmaker of op Schiphol halen en de fiets daarin doen. Over het gebruik van fietsdozen zijn de meningen verdeeld. Sommige fietsers vinden het een prima manier om hun fiets te vervoeren en gebruiken de dozen dan ook zonder problemen. Een andere mening is dat zo’n fietsdoos een prima basis is om een stapel koffers op te leggen. Zelf horen we bij de laatste groep fietsers. We gebruiken alleen een doos als de vliegtuigmaatschappij dat verplicht stelt. Het allergrootste nadeel van de fietsdoos vinden wij echter het gewicht van die doos. Over het algemeen zit je al met een spaarzame 20 of 30 kilo bagage-vrijheid en die wil je niet opofferen aan een doos van 5 kilo. Wij verkiezen dan ook de tweede methode: het gebruik van een plastic fietshoes.

Wanneer de vliegtuigmaatschappij geen fietsdozen voorschrijft, gebruiken wij de fietshoezen die we bij de Fietsvakantiewinkel hebben gekocht (toen ze nog gewoon een te bezoeken winkel in Woerden waren in plaats van een anoniem postorderbedrijf). Voordat de hoezen over de fietsen gaan, verwijderen we de trappers, het spiegeltje en draaien we het stuur een kwartslag. Daarnaast pakken we het stuur en de daarop gemonteerde kwetsbare onderdelen zoals remgrepen en versnellingshandels in met karton. De bidons en pomp tapen we aan het frame vast om te voorkomen dat ze lostrillen of gewoon gejat worden. De banden laten we ook leeg hoewel we dit zelf eigenlijk onzinnig vinden maar het scheelt veel discussie met personeel achter de incheckbalie. De tentstokken worden aan het frame van Patrick's fiets getapet, zodat die niet kunnen breken tijdens transport. Als laatste brengen we dan de fietshoezen aan. We zorgen ervoor dat de fietsen voor de medewerkers van het vliegveld nog redelijk eenvoudig te tillen zijn door de gaten in de hoes op strategische plaatsen te laten uitkomen. Voor de heenreis is dit een redelijk bewezen techniek, die we ook grotendeels voor de terugreis toepassen. Alleen hebben we dan doorgaans minder karton om de fietsen mee te beschermen. Dan wordt alleen het stuur voorzien van karton en de wielen worden ingepakt. Daarna gaan de fietshoezen eroverheen en hopen we dat de vliegtuigmaatschappij niet te moeilijk doet over de verpakking. 

Zorgen deze voorzorgsmaatregelen dan ook voor ongeschonden fietsen? Het antwoord is "nee". Bij ieder vervoer van de fietsen tijdens een fietsvakantie, lijden de fietsen meer dan wanneer we er gewoon op fietsen. Er is altijd wel een nieuwe deuk, kras of lakschade te ontdekken; soms klein maar soms ook wat meer in het oog springend. Tot op heden we gelukkig nooit problemen ondervonden waardoor de fietsreis werd bemoeilijkt. We hebben wel op de terugreis van Costa Rica naar huis (met Iberia) forse schade gehad (EUR 600) aan beide fietsen. Tijdens de heenvlucht van onze eerste tropische fietsreis heeft Maureen’s fiets een flinke tik op het stuur opgelopen. We zagen de fietsen in het vliegtuig geladen worden van Singapore naar Penang. Toen de fiets niet de lopende band op ging zoals gepland, stuiterde hij van een paar meter hoogte naar beneden. De schade zit hem in het balhoofd, maar daar heeft Maureen bij het fietsen geen last van.

We zijn vooral van mening dat je ook geluk moet hebben met het vervoer van je fiets. Als je ziet hoe met koffers wordt gegooid, kun je alleen maar hopen dat ze voorzichtiger zijn met je fiets. We hebben op Schiphol al vaker reizigers zien aankomen met dozen die volledig aan flarden lagen, maar ook fietsers die alleen een plastic hoes om de fiets hadden gedaan en er zo mee weg konden fietsen: het lot schijnt te bepalen hoe je fietsen de reis overleven. Maar eerlijk blijft eerlijk: serieuze schade hebben we tot nu toe slechts een keer gehad. Als je niet al te zeer gehecht bent aan de kwaliteit van het lakwerk van je fiets dan gaat het meestal wel goed. Het helpt wel om het lot gunstig te stemmen. Zo blijven wij vooral altijd heel vriendelijk lachen en behulpzaam zijn bij de incheckbalie; dit heeft al vaker in ons voordeel geholpen met bijvoorbeeld wat kilootjes overgewicht.

Er is echter een ding waar lachen en behulpzaam zijn niet helpt: beperkte aansprakelijkheid. In het soms verplicht moeten ondertekenen van de beperkte aansprakelijkheid, hebben we tot nu toe geen logica kunnen ontdekken. Soms moeten we tijdens het inchecken een formulier ondertekenen waarbij we te kennen geven dat we ons bewust zijn dat voor de fietsen een beperkte aansprakelijkheid van de luchtvaartmaatschappij van toepassing is. Wij vermoeden dat dit gebeurt omdat de betreffende luchtvaartmaatschappij zich bewust is van de beroerde kwaliteit van haar bagage-afhandeling en daar dan ook geen verantwoording voor wil nemen. Je hebt ook niet echt een keus want als je niet tekent dan accepteren ze de fietsen niet als bagage. En gezien het feit dat fietsen voor een fietsvakantie toch wel een vereiste zijn, wordt je feitelijk dus gedwongen je fietsen over te dragen aan een partij die geen verantwoording wenst te nemen voor jouw eigendommen. Discusieren over de kwaliteit van de verpakking heeft geen zin en zuchtend tekenen wij dan ook maar het formulier als we dat weer eens krijgen toegeschoven.

De rest van de bagage bestaat uit een berg van tien fietstassen: 4 voortassen, 4 achtertassen en twee stuurtassen. De stuurtassen en twee voortassen gebruiken wij als handbagage. De overige tassen binden wij in twee grote blauwe Ikea tassen. In die Ikea tassen hebben we zeilringen gemaakt in een ter versteviging aangebrachte extra band.  We rijgen de tassen dicht met een paar meter stevig touw (tevens waslijn tijdens de vakantie), zodat we de losse fietstassen niet kunnen verliezen. Overigens worden alle losse tassen, de Ikea tassen en ook de fietsen uitgebreid gelabeld om te zorgen dat ze in ieder geval vroeg of laat weer bij ons terecht zullen komen. Door de idiote regelgeving in de USA en Europa is het wel steeds lastiger om binnen de 20 of 30 kilo bagage te blijven. Voorheen deden we gereedschap, trappers, zonnebrand en ander zwaar spul in de handbagage. Dat waren vaak zo vier kilo die je niet hoefde in te checken. Maar ook hier geldt: zuchten en grammen sparen.