De Foto Uitrusting

Tijdens onze eerste "echte" fietsvakantie naar de Middellandse zee gebruikten we een huis-tuin-en-keuken compactcamera voor het maken van de foto's onderweg. Deze camera voldeed tot die tijd bijzonder goed vooral omdat we eigenlijk nooit foto's maakten. Van onze reis naar Londen een paar jaar eerder bestaat welgeteld één foto. Echter, na het ontwikkelen van de foto's van onze eerste fietsvakantie zijn we direct naar de winkel gerend om een spiegelreflexcamera te kopen. De resultaten van onze tien jaar oude compactcamera vielen nogal tegen. Het beeld was niet echt scherp meer en de kleuren waren nogal flets. Tijd voor een beter apparaat.

Patrick heeft wat speurwerk verricht om te bepalen wat voor een camera we zouden willen hebben. Het moest een stevige spiegelreflexcamera gaan worden van een A-merk. We hebben nog even gekeken naar digitale camera's maar die vielen al snel af. We konden ons niet zo goed voorstellen hoe dat onderweg zou moeten met volgelopen geheugenkaartjes en dat soort zaken. Daarnaast waren de digitale camera's met een hoog oplossend vermogen gewoon erg prijzig. We zijn uitgekomen op het volgende:

• Body: Canon EOS 30
• Lens: Canon EF28-200/3.5-5.6 USM
• Hoya HMC UV filter 72mm

De Canon EOS 30 is een fotocamera met voldoende toeters en bellen die je gevoeglijk ook kunt negeren als je dat wilt. De camera beschikt over een 7-punts autofocus met oogbesturing. Het ding kan circa 4 plaatsjes per seconden schieten maar waarom je dat zou willen ontgaat ons even. In combinatie met de gekozen USM lens kan er snel en geruisloos worden scherp gesteld op ieder object binnen het bereik. De keuze voor dit objectief was eenvoudig. Het leek ons niet praktisch om tijdens het fietsen steeds van lens te moeten wisselen. Hoe vaker je moet wisselen, hoe groter de kans op beschadigingen. Daarom hebben we gekozen voor de 28-200 mm lens, hiermee kunnen we zowel dichtbij als ingezoomd redelijk goed uit de voeten.

Nu we het materiaal hadden, hebben we weer de bieb leeggehaald en ons al snel gerealiseerd dat fotograferen een tijdrovende hobby kan zijn. "Even snel een foto nemen" lijkt er niet meer bij, als je de boeken mag geloven. De meest ingewikkelde verhalingen over de ideale foto en de daarbij behorende instellingen van de camera. Als je op die boeken te serieus neemt, dan durf je nog geen fotootje op goed gelukg meer te nemen. Eigenwijs als we zijn, kan onze Canon ook gewoon in malloten-modus worden gezet zodat je gewoon een goede foto krijgt als je op het knopje drukt.

De camera bevalt ons tot nu toe uitstekend. Er zitten meer toeters en bellen op dan Maureen ooit gebruikt, maar Patrick leeft er zich inmiddels aardig mee uit. In de herfst van 2002 hebben we heel wat fietstochten regelmatig onderbroken om foto's te maken. Patrick op zijn buik in de kant van de weg om paddestoelen te fotograferen. Je kunt de EOS 30 kalibreren op de ogen van de gebruiker zodat je op het gewenste onderwerp kunt scherpstellen door ernaar te kijken. Dit werkt meestal redelijk als het ding tenminste goed gekalibreerd is. Helaas vergeet Maureen meestal dat ze dan wel de camera op haar calibratie moet omzetten. Ze loenst namelijk nogal, waardoor wanneer ze niet haar calibratie kiest de camera scherp stelt op een ander deel van de foto dan Maureen’s bedoeling is. Het gevolg is dat Patrick regelmatig onscherp op de foto staat, maar het object naast hem wel prachtig te zien is...

Inmiddels is de uitrusting uitgebreid met een macrolens (Canon EF100/2.8 Macro) inclusief B&W UV filter, een lichtgewicht statief dat op de fiets vastgeschroefd kan worden, een zonnekap voor de EF28-200 en een Hoya HMC PLC filter voor het 28-200 objectief. De macrolens hebben we in Singapore aangeschaft omdat hij daar een paar honderd euro goedkoper bleek te zijn dan in Nederland. De lens is tijdens ons verblijf in Singapore meteen flink gebruikt voor zowel macro als "normale" opnames. Doordat de macrolens in verhouding tot de zoomlens een relatief lichtsterk objectief is biedt dit regelmatig uitkomst in donkere belichtingssituaties. Voor onze reis naar Schotland hebben we ook een lenstasje gekocht om de macrolens in te kunnen vervoeren. Om het objectief onbeschermd in de Ortliebs te laten stuiteren leek ons niet bevorderlijk voor de kwaliteit.

Van de prijzen bij Canon apparatuur en accesoires kun je een hartverzakking krijgen. Het meest absurde bedrag tot nu toe is bijna 45 euro die we bij KameraExpress in Capelle aan den IJssel voor een EW78D zonnekap moesten neerleggen. Dit is in feite een veredelde plastic koffiebeker in zwarte uitvoering. Maar goed, alles voor een mooi plaatje dachten we toen maar bij de kassa.

Omdat we de wereld ook deelgenoot van onze belevingen in schrift en beeld wilden maken, hadden we ook een scanner nodig. De voorkeur ging na flink wat onderzoek en leeswerk uit naar een diascanner van goede kwaliteit. De keuze viel uiteindelijke op de Minolta DIMAGE Scan Elite 5400 vanwege de hoge scanresolutie en de snelheid. De doorslag gaf de mogelijkheid om de scanner via firewire met onze Apple iMac te koppelen middels een OS X scanner driver. De scanner bevalt erg goed alhoewel de meegeleverde software met enige regelmaat de geest geeft waardoor je moet uitloggen en weer inloggen om verder te kunnen. De support die Minolta geeft op haar software is van dien aard dat we de strijd maar hebben opgegeven en accepteren dat de software zo nu en dan crashed.

Maar wat drukken we dan voor rolletjes in de EOS 30? Na het ontwikkelen van de foto’s van onze fietsvakantie in Costa Rica waren we erg ontstemd over de kwaliteit van het ontwikkelcentrum. Daarom waren we tijdens de fietsvakantie naar Rome overgestapt op diarolletjes, we hadden ons laten aanleunen dat ontwikkelcentrales dan niet met de kleuren zouden kunnen knoeien. Maar ja, na het ontwikkelen van de dia’s van onze fietsvakantie in Cambodia en Vietnam zijn we toch weer gaan twijfelen of dia’s voor ons wel de beste optie is. We zien dat vrij veel dia’s eigenlijk te donker zijn. Het “even snel een foto schieten wat wij doen, gaat niet altijd goed in combinatie met een diarol. Zoals we eigenlijk al wisten is dia veel gevoeliger voor juiste belichting en vereist dus bewuster en nauwkeuriger fotograferen. Dat laatste is meestal bij ons niet het geval, dus volgende fietsvakantie toch maar weer gewoon fotorolletjes.

De Tweede Camera

Tijdens de fietsvakantie in Costa Rica had Maureen verzonnen dat ze toch eigenlijk ook wel graag af en toe een foto wilde maken. Maar dat ze doorgaans te ver achter lag tijdens het klimmen om dat aan Patrick kenbaar te kunnen maken. Dus een tweede camera werd overwogen. Op zich was Patrick erg voorstander van dit idee; een nieuwe gadget is immers altijd welkom. Een beetje knappe digitale camera bijvoorbeeld. Patrick heeft het nodige speurwerk op internet gedaan. We komen daarbij wat ons betreft een paar problemen tegen. Ten eerste de body, die moet bij voorkeur niet van plastic zijn. Dan stuitert hij binnen de kortste keren stuk. De doorsnee digitale camera is dus wel van plastic en valt dus af. Een aluminium body gaat natuurlijk wel. Dat is alleen een tikkie duurder en dan hebben we nog geen foto kunnen schieten, want er moet dan ook nog weer losse lens bij. Tweede probleem is het opladen van de camera. Waar steek je die in als je kampeert. Niet echt een goed idee om het ding in de gedeelde badkamer te laten opladen zonder dat je er voortdurend naast moet blijven staan. Voor onze fietsvakantie naar Rome hadden we dan ook besloten om ons oude fototoestel mee te nemen. Onder het mom "eerst maar eens kijken of Maureen ook foto's maakt" . Tijdens deze fietsvakantie kwam ook Maureen er achter dat je soms best een foto zou willen maken, maar dat het trappen te veel inspanning vraagt. Dus ze heeft Patrick niet bepaald ingehaald met het maken van foto's. Toch zaten er aardige foto's tussen op ons oude toestelletje. Daarom hebben we besloten dat het ding tijdens de fietsvakantie in Cambodja weer mee mag.

Echter, amper twee weken na onze terugkeer van de fietsvakantie in Cambodia en Vietnam gaan we toch over op een digitale camera. 

De Digitale Camera 

We zagen onze digitale camera voor het eerst in Singapore. Tja, de KameraExpress had echt een superstunt en we vonden driehonderd euro prijsverschil toch wel een mooie reden om de camera alvast aan te schaffen. Dus zijn we nu de trotse bezitters van een Canon PowerShot Pro 1, een compacte digitale camera met ingebouwde 28-200 zoomlens. Tijdens onze volgende fietsvakantie - de Karakoram Highway van Pakistan naar China, waarbij de omgeving alleen maar schijnt te bestaan uit geweldige fotomomenten - gaan dus zowel de EOS 30 spiegelreflexcamera mee als de digitale Canon PowerShot Pro1.

De ervaringen met de Powershot zijn ronduit goed. Wij hebben nu twee kaartjes van elk 512 MB bij ons en dat is voldoende voor een goede 250 foto's met hoge resolutie. De foto's die we met deze 8 megapixel camera gemaakt hebben zijn net zo goed als met de analoge Canon EOS30 die we daarna inscannen met de Minolta Dimage 5400. De ervaringen met de Powershot Pro1 zijn dermate goed dat we overwegen om de analoge EOS30 body te vervangen door een digitale body. Echter, voordat we dat gaan doen moeten we nog wel eerst circa 8 rolletjes die we in voorraad hebben vol schieten. We schrikken iedere keer weer van de kosten van het ontwikkelen van foto's. Wat dat betreft is een digitale camera snel terug verdiend. Wat ons aan het digitale fotograferen meeviel is dat je de camera niet echt vaak onderweg hoeft op te laden. Gemiddeld een keer per twee weken een paar uurtjes aan de stroom is voldoende.