Strijbeek - Kinrooi

Op Hemelvaartdag 2006 begint onze zomervakantie: we gaan fietsen in België. Het ziet er alleen niet uit als een zomervakantie, eerder als een herfstvakantie. Begin mei was het twee weken stralend weer met lekkere lentetemperaturen. We waren al een beetje bang dat daarmee het mooie weer van de maand mei op zou zijn gebruikt, die vrees zou bewaarheid worden.

De tassen zijn gepakt meer kleding voor mooi weer, de warme fietsjasjes hebben we aan. De fietsreis begint in Strijbeek vandaar pikken we in Ulvenhout de bordjes op van de LF13 richting Alphen en vervolgens de LF35 naar Turnhout. We verlaten Maureen’s ouderlijk huis met een fikse wind, dreigende luchten maar zonder onze regenkleding aan te hebben getrokken. We willen toch optimistisch deze fietsvakantie beginnen. Nog geen 500 meter onderweg begint het te miezeren. We blijven optimistisch ontkennen dat regenkleding nodig is. Als we de bordjes van de LF-route in Ulvenhout hebben gevonden, besluiten we toch voor de zekerheid maar onze regenkleding aan te doen. De Gonso-fietsjasjes worden verruild voor de Jeantex regenjasjes, de afritsbroek wordt Briko-regenbroek, de overschoenen gaan aan en het petje op: laat de regen maar komen, denken wij dan nog.

Door de bossen fietsen we via Chaam naar Alphen. Daar nemen we onze eerste pauze in een bushokje. Van Alphen naar Turnhout gaan we over het “Bels Lijntje”, de voormalige spoorlijn waar nu een strak fietspad ligt. In Turnhout pikken we de Vlaanderen Fietsroute op, die we met de klok mee gaan fietsen. Het blijft onderweg steeds regenen, niet heel hard maar wel consequent. Als we na een goede 70 kilometer fietsen aankomen op de camping in Postel is het net lang genoeg droog om onze tent op te zetten. Daarna begint het opnieuw te regenen, zodat we van de gelegenheid gebruik maken om een dutje te doen. Een beter excuus kunnen we niet verzinnen.

Als we wakker worden is de lucht opgeklaard en schijnt zowaar af en toe de zon. Bij aankomst op de camping hadden we al gevraagd of ze beschikken over een wasmachine en, nog belangrijker, een droger. Dus gaat Maureen met een zak natte kleding op weg om te zorgen dat we alle spullen weer schoon en vooral droog hebben voor de volgende fietsdag. We overwegen nog om friet te gaan eten in het restaurant dat bij de camping hoort. We hebben ons namelijk verheugd op ruim anderhalve week friet met saté eten. Tijdens tropische fietsvakanties passen we ons eetpatroon ook aan de lokale gewoonten aan, dus willen we dat in België ook met alle plezier doen. Maar we hebben ook voor deze eerste fietsdag de welbekende campingmaaltijd rijst met Chicken Tonight meegenomen. En bovendien hebben we nieuwe slaapzakken die nog niet zijn ingezegend met Chicken Tonight saus. Patrick’s vorige slaapzak zat al tijdens ons tweede kampeerweekend (1e poging Zuiderzeeroute) onder de saus. Deze nieuwe Demmenie Buitensport slaapzak wordt niet het slachtoffer van ons avondeten, want gezien de opklaringen eten we buiten in het zonnetje. Wel krijgt Patrick’s slaapzak ’s avonds de eerste vlek; de Zwitsal zinkzalf die we gebruiken tijdens fietsvakanties om zadelleed te voorkomen trekt sneller in de slaapzak dan in de huid.

De volgende ochtend is het als we opstaan droog maar zien we aan de dreigende lucht dat we moeten doorwerken om alle spullen droog in te kunnen pakken. Na ons ontbijt wisselen we de gewone fietskleding om voor de regenkleding. Het gebeurt niet vaak in ons klimaat dat het de hele dag regent, maar deze vrijdag is het toch zover. Vanaf het moment dat we de camping rond negen uur verlaten tot middernacht regent het non-stop. In de loop van de dag gaat het ook steeds harder regenen. Onze Jeantex regenjasjes voldoen uitstekend voor korte regenbuien en een dagje fietsen, maar tegen een hele dag regen zijn ze niet bestand. Ze hebben namelijk aan de zijkanten stof in plaats van waterdicht materiaal. En Maureen’s nieuwe regenjasje heeft dat ook aan de onderkant tussen de oksels en de ellebogen. Dat werkt natuurlijk prima bij racefietsers en bij ons als je aan het einde van de dag weer naar huis gaat. Maar het is niet bepaald ideaal tijdens een fietsvakantie waarin het min of meer non-stop regent. We blijven de regenkleding een lastig dilemma vinden, waar wij nog geen ideale oplossing voor hebben gevonden.

Op camping Geerensheide in Kinrooi worden we hartelijk ontvangen. We kiezen een plekje uit vlakbij de doucheruimte en de eigenaresse opent de ketelruimte zodat we daar onze natte spullen te drogen kunnen hangen. We gebruiken in deze drassige ondergrond allebei onze grondzeiltjes onder de MSR Velo. Ook de tent blijft een dilemma, we zijn echt heel enthousiast over onze tent zolang het niet te veel of te lang regent. Want dan twijfelen we of het grondzeil ons droog zal houden. Terwijl dat natuurlijk de basis vereiste is van een tent: een droge en beschutte plek bieden in weer en wind. Sinds we een paar jaar daarvoor in Den Hout tijdens een voorjaarskampeerweekend een laag water in onze (vorige) MSR Velo hadden staan, vertrouwen we de tent toch wat minder wat regenachtig weer. Nu houden we vooral van warm weer, dus doorgaans zoeken we het slechte weer niet echt op waardoor we net kunnen doen alsof de tent prima voldoet. Bovendien hebben we geen vergelijkingsmateriaal met eerdere tenten en weten we niet of we gewoon te hoge verwachtingen hebben danwel zeurpieten zijn. Zijn alle slaapmatjes ’s ochtends aan de onderkant vochtig of ligt het toch aan onze tent? Ook op deze camping maken we gebruik van de wasmachine en droger. Aangezien het onafgebroken blijft regenen gaan we hier wel in het restaurant friet met saté eten. De houtkachel is aangestoken en we zijn niet de enige fietsers die daarnaast zitten op te drogen. Aan het einde van de middag zijn twee fietsers aangekomen die deze dag zowaar 165 kilometer hebben gefietst. Daar worden wij een beetje stil van. Wat normaal voor ons een dagafstand is, is bij hun dus pas halverwege. Maar ruilen willen we zeker niet. We fietsen omdat we het leuk vinden en boven de honderd kilometer per dag vinden we niet leuk, dus doen we niet vrijwillig.

Kinrooi - Huldeberg

Op onze derde fietsdag halen we de regenkleding niet uit de tas en blijven we nagenoeg droog. De campings liggen in België vaak geclusterd bij elkaar, dus we moeten goed plannen om van camping naar camping te kunnen rijden. De routeplanning liet ons de keuze tussen ofwel 40 kilometer fietsen naar de volgende camping om dan de volgende dag meer dan 100 kilometer naar de daarop volgende camping te fietsen. Ofwel een andere oplossing te zoeken in de vorm van een hotelovernachting in Tongeren wat de dagafstand op een mooie 70 kilometer zou brengen. Blijken we toch niet voor niets de Lonely Planet van België te hebben gekocht; kunnen we de hotels in Tongeren opzoeken. Inmiddels zijn we allebei individueel tot de conclusie gekomen dat de gemaakte routeplanning niet klopt. Maureen heeft zich vergist in de begindatum van de fietsvakantie, ze is steeds uitgegaan van 24 mei in plaats van 25 mei als vertrekdag. We hebben allebei zitten rekenen op de fiets en bedacht dat dagelijks 70 kilometer fietsen onvoldoende is om in 12 dagen 880 kilometer te fietsen inclusief rustdag. De vergissing zit in het aantal overnachtingen. Twaalf fietsdagen betekent namelijk geen 11, maar slechts 10 overnachtingen. We besluiten dat dat voor latere zorg is. We hebben ons immers nog nooit strak aan een gemaakte fietsplanning gehouden en rekenen er stiekem op dat we ergens aan het einde van de fietsvakantie wel wat langere dagetappes kunnen maken om de schade in te halen.

In Tongeren hebben we de keuze uit een Bed & Breakfast, een jeugdherberg of een hotel. Het feit dat Patrick zegt dat bij een jeugdherberg je misschien wel mee moet draaien in een schoonmaakschema, is voor Maureen meer dan genoeg reden om te zeggen dat we wel voor het hotel kiezen. Het Ambiotel in Tongeren heeft echter voor ons geen kamer vrij, wel weet de receptioniste een soort pension waar ze “propere kamers hebben met gedeeld sanitair”. Ze verwijst ons door naar Restaurant Smets aan de Eeuwfeestwal, waarboven nog kamers beschikbaar zijn. We rijden dus nog even door naar restaurant Smets en daar worden we al opgewacht: er is gelukkig nog een kamer vrij. We zetten het raam van onze kamer open en de verwarming aan om onze natte spullen te laten drogen. We gaan lunchen bij restaurant Smets, maar dat blijkt niet ons beste idee van deze week. We bestellen spek met eieren en krijgen precies wat we besteld hebben. We zaten ons al af te vragen of de eieren niet zwartgeblakerd zouden zijn, aangezien het nogal lang duurt voordat onze bestelling klaar is. Dat blijkt te liggen aan het uitbakken van het spek, waarbij wij ouderwetse volledige stukken spek op onze boterham krijgen. Het halve varken op ons bord laten we toch maar grotendeels voor wat hij is. We doen daarna nog even boodschappen bij de supermarkt, zodat we voor het avondeten de deur niet meer uit moeten. Het is inmiddels weer gaan regenen, maar we zijn de dag op de fiets redelijk droog overgekomen maar moesten wel een stevige tegenwind trotseren.

Op zondag rijden we wederom met een forse wind op kop heuvel op, heuvel af. Dat we ook heuvel af moeten trappen om vooruit te komen, is natuurlijk eigenlijk verboden. Tot ons genoegen zien we dat menig wielrenner ook flink moet trappen in de glooiende heuvels van het Vlaamse platteland. Het doet ons altijd goed om te zien dat we, met onze bepakking en al, niet volledig worden los gefietst (wel een beetje natuurlijk) door de recreatieve wielrenner. We hebben een prima late lunch bij recreatieplas ’t Zoete Water, waarna we op zoek gaan naar de camping.

We rijden eerst naar “Caravaning ’t Zoete Water”. De oude vrouw, op de bank met plastic hoes reageert nors als Maureen de deur van de receptie opendoet. Ze vindt dat de bel had moeten worden gebruikt. Maureen is enigszins verbaasd, want er staan gewoon openingstijden op de deur geschreven. Aangezien we binnen de reguliere openingstijden zijn aangekomen, is het niet bij haar opgekomen om de bel te gebruiken. “Caravaning ’t Zoete Water” blijkt alleen voor stacaravans te zijn (achteraf gezien staat er in het routeboekje van de Vlaanderen fietsroute ook maar 1 kampeerplek voor tenten opgesomd bij deze camping). Ook al benadrukken we nogmaals dat we maar een heel klein stukje gras nodig hebben; we kunnen niet blijven overnachten. Gelukkig hebben we een flink bord pasta gegeten voor de lunch, dus we kunnen nog wel een stukje fietsen.

In Neerijse vergissen we ons in de nummering van de bordjes en nemen we een stukje de route de verkeerde kant op. We hebben namelijk de route verlaten toen we op zoek gingen naar camping Zoete Waters. Gelukkig komen we daar vrij snel achter dat wij niet route 6a maar route 6b aan het volgen waren en draaien snel om. Vervolgens hebben we in Neerijse nog twee campings bekeken, waarvan eentje eruit zag alsof die ook alleen voor stacaravans was en de andere zag er dermate mistroostig uit dat we hem snel verlaten hebben. De route zal ons nog langs diverse campings brengen in de komende kilometers, dus we zien geen reden om niet te hopen op een betere kampeerplek. Een paar kilometer later worden we via bordjes verwezen naar een camping genaamd “Berg en Dal”. Doorgaans betekent dat dat de camping op de berg ligt en over het dal uitkijkt en ook nu worden we daarin niet teleurgesteld. Met een fikse klimpartij eindigt onze dag na 100 kilometer fietsen op deze camping. De receptie is echter op slot en op de bel wordt niet gereageerd. Maureen heeft bij de ingang een bordje met telefoonnummer zien staan dat gebeld kan worden. Met haar telefoon in de hand loopt ze richting het toegangshek. Op dat moment komt de beheerder net met zijn auto het terrein op gereden. Hij vraagt of we al lang staan te wachten. Nee, dat is niet het geval. Hij laat ons op het hoogste en mooiste grasveldje van de camping staan. Hij heeft daarnaast ook een trekkersveldje, maar dat ligt lager en daar is het nogal zompig geworden.

Huldeberg – Kortrijk

De volgende ochtend is het droog als Maureen ’s ochtends om 10 over zeven wakker wordt. Om kwart over zeven regent het, om acht uur doet het dat nog steeds. We hebben er de voorgaande avond rekening mee gehouden en de regenjasjes liggen dan ook binnen handbereik. Snel halen we de fietsen uit de tent om daarna zelf via de ingang bij de grote luifel al onze spullen droog in te pakken. Als we alles hebben ingepakt en ons ontbijt ophebben, regent het steeds harder. We wachten nog even, en nog maar even. Uiteindelijk gaat het tegen tien  uur iets minder hard regenen en pakken we als laatste ook de tent in. Maureen’s schoenen zijn dan inmiddels in het natte gras weer nat geworden, dus dat betekent weer minimaal twee dagen natte voeten. Patrick heeft consequent op zijn hakken gelopen en heeft daarmee zijn voeten aardig droog gehouden. Als we echter vijf kilometer op weg zijn, lijkt het droog te worden en doen we de regenkleding weer uit. Patrick stapt met een voet in een plas en daarmee is alle voorzichtigheid van die ochtend in een keer ongedaan gemaakt: ook een paar natte schoenen.

We hebben op de kaartjes gezien dat we stukjes door het bos zullen gaan. We beschouwen dat als goed nieuws, daar waait het minder hard. Eenmaal bij het bos aangekomen hebben we het gevoel van de spreekwoordelijke regen in de drup te zijn beland. Het bospad is  namelijk voorzien van een sterk verouderd kasseien pad dat schots en scheef ligt. De kasseien hadden in de afgelopen dagen al niet ons hart veroverd als favoriete fietsondergrond, maar in de blubber in het bos zijn ze spekglad. Wel hebben we in de afgelopen fietsdagen al een paar keer vol respect aan de wielrenners van de wielerklassiekers Luik-Bastenaken-Luik en de Ronde van Vlaanderen gedacht. Wat een opgave om met je racefiets over die kasseien te razen in weer en wind. Het stuitert zo hard dat een van de achtertassen half los komt te hangen. We verliezen in deze dagen zo drie haakjes die de Ortlieb tassen passend maken op de Tubus dragers. Ze zitten alweer een aantal jaar vast gelijmd zonder problemen, maar door al het gestuiter laat de lijm los.

De zesde fietsdag hebben we besloten om naar Kortrijk te fietsen en daar wederom een hotel te nemen. We zijn duidelijk toe aan een rustdag, maar dat zit er qua planning niet zonder meer in. We hebben in de afgelopen dagen steeds zo’n 800 hoogtemeters geklommen en gedaald per dag. De kilometers zitten duidelijk in de benen. Hadden we de voorgaande dag redelijk geluk met de buien, vandaag is dat duidelijk niet het geval. We fietsen de hele dag in regenkleding en krijgen ontelbare buien op ons hoofd. Het waait er nog steeds flink bij. ’s Middags komen we uitgeput aan in Kortrijk. De laatste 20 kilometer waren vlak langs het kanaal, maar Maureen’s tempo werd er niet veel beter van. We kijken in het hotel naar de weersverwachtingen voor de komende dagen: nog zeker drie dagen regen en nog hardere wind. De volgende dag wordt zelfs windkracht zes voorspeld. En als wij bij de kust komen en noordwaarts zullen gaan fietsen, zal de wind gedraaid zijn en (je raadt het al) uit noordelijke richting gaan waaien. Volgens de voorspellingen wordt het misschien droger in het Pinksterweekeinde droger weer. We zijn echt doodmoe en zien het eerlijk gezegd niet zitten om nog eens zes dagen tegen de wind en regen in te moeten fietsen. We zijn dringend toe aan een rustdag, maar dat laat onze hoeveelheid vrije dagen en nog te fietsen kilometers niet toe. Het feit dat het nog zeker drie dagen herfstweer blijft, helpt ons niet echt. Of juist wel in het doorhakken van de knoop: we gaan morgen naar huis. We fietsen voor ons plezier en dat was de afgelopen dagen niet echt aan de orde. Het was vooral doorbikkelen tot we weer op de plaats van bestemming zijn. Dat is niet de reden dat we op fietsvakantie gaan, we willen zien wat er om ons heen gebeurd. Daar zijn we de afgelopen fietsdagen niet aan toe gekomen, we hebben vooral heel hard moeten trappen. We gaan even op zoek naar het Centraal Station van Kortrijk, waar we leren dat we in twee uur en een krappe 50 euro armer in Turnhout op het station kunnen staan.

Kortrijk – Strijbeek

Op woensdagochtend pakken we snel de spullen in en gaan ontbijten. Maureen zet wat spoed achter het ontbijt, dan kunnen we nog de trein een uur eerder halen dan gepland. We kijken vol verbazing naar de gereedstaande trein. Wat een enorme opstap, dat ziet er niet bepaald fietsvriendelijk uit. De binnenkant van de eerste coupe is echter een stuk fietsvriendelijker, er blijken haken in de coupe te zijn bevestigd waarin we de fietsen kunnen hangen. Het doet denken aan de fietscoupe van de autoslaaptrein, alleen dan een maatje kleiner. We moeten onderweg eenmaal overstappen. In Mechelen blijken we de aansluitende trein naar Turnhout net te missen. We moeten van perron wisselen en moeten hierbij met de fietsen de trap nemen. De trein rijdt maar een keer per uur, dus we hebben ruim de tijd om Maureen’s ouders te bellen. We vragen of ze ons willen komen ophalen van het station in Turnhout. Als we een uurtje later het station binnenrollen staat Maureen’s vader al klaar om ons mee naar huis te nemen.

Als we dan na nog een uurtje autorijden weer in Utrecht aankomen zijn Bert en Poesje weer blij ons te zien: we zijn weer thuis.