De Terugblik

Een belangrijk gevoel dat al terugkijkend (en kijkend naar de vele foto's die we gemaakt hebben) bovenkomt, is dat we het wel heel bijzonder vinden dat de Karakoram Highway is aangelegd en dat wij erover mochten fietsen.
Je realiseert je als je eroverheen rijdt, dat continu onderhoud noodzakelijk is. Als dat niet gebeurt, heeft het naar beneden gekomen gesteente de weg binnen mum van tijd weer helemaal teruggewonnen. Voor je het weet vindt je dan van dat streepje asfalt niets meer terug. We vinden het wel uitzonderlijk dat wij, met dank aan Tropical Cyclist (Pascal en Wilfred in het bijzonder), over de KKH konden fietsen. De door ons niet bedwongen Khunjerab pas is wellicht gewoon een goede reden om nog eens terug te keren naar de KKH en Pakistan.

Een tweede belangrijke factor in de terugblik is natuurlijk de gezondheid. Patrick's hoogteziekte maakte een abrupt einde aan onze deelname aan de fietsreis over de KKH. Hadden we voor Patrick's medische noodgeval nog het idee dat in zo'n groepsreis het niet echt "jouw" vakantie is, dat was al liggend aan de zuurstof wel snel voorbij. Vooraf hadden we ons wel zorgen gemaakt over hoogteziekte. Maar je kunt er niet echt op trainen om het te voorkomen. Dus het was vooral een kwestie van afwachten. We hadden wel gezorgd dat de conditie vooraf goed was. Weliswaar was bij Patrick de weerstand en conditie na een week fietsen in Pakistan drastisch gedaald; een trosje druiven op dag drie zorgde voor de nodige darmproblemen. Gecombineerd met weinig eten uit angst iets verkeerds te eten, betekent dat natuurlijk dat je weerstand niet echt optimaal is.

Toch waren de omstandigheden ten tijde van de beklimming heel goed. Vrij uitzonderlijk was dat iedereen van onze groep in Koksil bleef slapen. En iedereen die 's ochtends de beklimming van de Khunjerab pas fietsend is begonnen, haalde de top (nou ja, behalve wij dan dus). De bloedneus en de hoofdpijn in Koksil 's ochtends zorgden ervoor dat we de beklimming niet hebben afgemaakt. We hadden dan zo'n heftige reactie 's avonds niet meer verwacht, aangezien we al 1.300 meter waren afgedaald naar Sost. We willen niets afdoen aan de sportieve prestaties van onze medefietsers, maar we zijn er niet van overtuigd dat zij een veel betere basis hadden dan wij. En toch, wij zijn degenen die met spoed in het midden van de nacht de berg afmoesten, tikkie zuur is het natuurlijk wel (eerlijk = eerlijk).

De reden dat wij met een groepsreis meegingen, ligt in het feit dat wij Pakistan vooraf een te spannende bestemming vonden om zelfstandig te gaan fietsen. Het reisconcept dat Tropical Cyclist aanbiedt is uitstekend. Alles is geregeld, de bus, de hotels, ontbijt, lunch en avondeten, wasservice en onderhoud van de fietsen wordt eveneens aangeboden. Kortom, het enige waar je zelf aan hoeft te denken is het fietsen op zich. We leerden al vrij snel dat juist een deel van ons plezier tijdens fietsvakanties zit in de ontmoetingen langs de kant van de weg als je druk doende bent hotels, eten en dergelijke te regelen.

Het belangrijkste punt van het concept groepsreis waar we niet mee gerekend hadden, is het feit dat het programma altijd door draait en je daar niet of nauwelijks invloed op hebt. En dan bedoelen we echt niet het feit dat de groep door moet naar China op het moment dat wij door hoogteziekte moeten afhaken. Maar dan bedoelen we, dat we normaal zelf ons programma kunnen bepalen. Willen we bij het eerste daglicht beginnen vanwege de hitte? Geen probleem, gewoon een kwestie van de wekker zetten. Voelen we ons een dag niet goed? Dan nemen we een rustdag of korten de dagetappe fors in. Blijkt een plaats of een hotel onverwacht heel leuk te zijn, dan blijf je gewoon een dag extra rondhangen. Tijdens onze individuele fietsreizen zitten we niet verder vast dan de datum dat op het ticket staat. Nu moesten we door. We konden weliswaar een rustdag nemen in de volgbus, maar die optie hebben we niet overwogen. Als je last hebt van wagenziekte, zoals Maureen, dan is fietsen altijd nog te verkiezen boven de bus. En, fietsen is voor ons een gedeelde ervaring. Weliswaar wordt ons idee daarover niet door iedereen gedeeld, maar voor ons zou in de bus stappen ook echt allebei instappen betekenen. Dan moeten we allebei al heel beroerd zijn, willen we vrijwillig in een bus plaatsnemen. Zoals gezegd: we komen samen de berg op, of niet... Zoals de man van het PTDC in Rawalpindi zei, toen we bij hem op de thee zaten na onze terugkeer naar Islamabad "That's what a relationship is about".

Een Maand Later

Al met al kijken we terug op een in meerdere opzichten spannende fietsreis. Tikkie duur dat wel, tikkie teleurstellend dat we niet de hele fietstocht meemaakten, maar toch gewoon een prachtig stukje fietsen. De eerste paar weken na thuiskomst overheerste toch vooral Patrick's hoogteziekte in onze terugblik op de vakantie. Antwoord op de vraag hoe de vakantie was, klonk ongeveer als "Heel bijzonder in meerdere opzichten, we zijn namelijk eerder teruggekomen want..." En dan duurde het best even voordat de schoonheid van het gebied aan de orde kwam. Maar met het kijken naar onze foto's en ook met name het zoeken van de foto's bij het reisverslag, kwam steeds meer naar boven dat fietsen over de Karakoram Highway een bijzondere reisbestemming is.

Goed twee weken na thuiskomst worden we op zaterdagmiddag gebeld door Maureen's vader "het is maar goed dat jullie nu niet meer in Pakistan zijn". We hebben het nieuws nog niet gehoord. Heel even denkt Maureen dan ook aan een aanslag op President Musharraf (dat zou immers niet de eerste keer zijn). Het blijkt echter veel dramatischer voor duizenden mensen: de aardbeving in Pakistan die tienduizenden doden heeft veroorzaakt. We kijken vol ongeloof vanaf onze comfortabele bank naar de beelden van de regio waar wij fietsten. Een gevoel van machteloosheid dat ons met kerst 2004 in Cambodja bij de beelden van de tsunami overviel was nog geen jaar later alweer terug. Toen we net terug waren schreven we " voor je het weet is er van dat streepje asfalt niets meer terug te vinden". En daarmee hadden we niet bepaald de zwaarste aardbeving uit de geschiedenis van de regio in gedachten. Inmiddels hebben we via aan medereizigers we begrepen dat de weg zelf weinig schade heeft opgelopen, maar ongetwijfeld is dat naar Pakistaanse begrippen.  De mensen in de regio hebben helaas des te meer schade. Het dodental ligt inmiddels in de buurt van de 80.000. En de winter staat voor de deur. Het gebied is dan  onder normale omstandigheden al moeilijk te bereiken en na de aardbeving al helemaal. Noord-Pakistan heeft al aan populariteit ingeboet als vakantiebestemming na de aanslagen op de Twin Towers en deze berichten zullen het aantal toeristen niet doen toenemen. Maar de omgeving is zo mooi en zo bijzonder dat het zeker het overwegen waard is om er te gaan fietsen.