De Terugblik

Normaal gesproken zijn we voor we op fietsvakantie gaan, druk bezig met de voorbereidingen van de reis. Vanaf een paar weken voor we gaan, tellen we de dagen af. We treffen nog de laatste voorbereidingen. Ruim voor de datum van vertrek zijn we er helemaal klaar voor. Deze keer echter niet. Deze keer waren we vreselijk druk met het regelen van de koop van ons nieuwe appartement in Utrecht en de verkoop van ons huis in Tiel. Opeens kwam de fietsvakantie wel heel erg snel dichterbij. We hebben nog overwogen om de fietsvakantie naar Rome uit te stellen, de Postbank werkte toch iets minder snel aan onze nieuwe hypotheek dan gehoopt. Al met al waren we nog helemaal niet klaar om met fietsvakantie te gaan. We hadden nog helemaal geen rust gevonden om lekker op de fiets te stappen en alle gedachten aan thuis en werk uit te schakelen.

Dat gevoel van rust hebben we tijdens de hele fietsvakantie naar Rome evenmin echt gevonden. Voortdurend waren we toch bezig met thuis. Tijdens de eerste dagen van de fietsvakantie kwam de verkoop van ons huis al rond. Vervolgens dienen er allerlei zaken geregeld worden, die normaal heel eenvoudig zouden zijn. Op afstand en al helemaal in het lege Noord-Frankrijk vonden we het een stuk ingewikkelder.  Iedere dag hebben we onze voice-mail geluisterd, om te horen of we nog zaken moesten regelen. Dat geeft ons dus geen mogelijkheid om afstand te creëren tot ons dagelijks leven. We hebben natuurlijk niets te klagen; in amper een week tijd is ons huis verkocht. In de huidige huizenmarkt is dat natuurlijk vreselijk snel. We hebben zelf in een internetcafé nog even snel op de Funda-website gekeken om de foto’s van ons eigen huis nog te kunnen zien voordat ze eraf gehaald zouden worden! 

Zoals inmiddels wellicht al duidelijk is geworden uit ons reisverslag, waren we niet erg te spreken over de routebeschrijvingen van Paul Benjaminse. We willen niet beweren dat het maken van een goede fietsroute eenvoudig is. Wij vinden vooral dat Benjaminse niet geslaagd is in het doel dat hij zelf in het voorwoord heeft gesteld. Patrick heeft zich voortdurend bezig moeten houden met zoeken, in de tekst of live, naar de juiste weg. En dat is nou net wat Paul wilde voorkomen met de opzet van zijn boekje "Onbegrensd fietsen van Amsterdam naar Rome". Genoeg gezeurd over de routebeschrijving. Wat vonden we nou eigenlijk van de fietsroute zelf?

Het was een mooie fietsroute. Het stuk door België was erg mooi, weinig verkeer en heel veel natuur. België en Luxemburg geven je meteen het gevoel dat je in het buitenland bent. Dat is ook zo, maar het landschap en de taal maken dat beeld absoluut compleet. Noord-Frankrijk was nog leger dan twee jaar geleden, dit keer konden we er helemaal geen winkels in ontdekken. Zwitserland vonden we ook erg mooi. We hadden gedacht dat het heel zwaar fietsen zou worden in het land waar iedereen naar toe gaat om de bergen te beklimmen. Maar "ons" Zwitserland was nagenoeg vlak. Heel veel rustige wegen om lekker tempo te kunnen maken. De Splügenpas beklimmen doe je wat ons betreft niet te vaak in je leven. Het uitzicht is fantastisch en wordt alleen maar mooier naarmate je verder klimt. Het is toch wel bijzonder om tussen de sneeuw te staan met je fiets op twee kilometer hoogte.

Italië was vooral anders dan we verwacht hadden. Niet dat we het niet mooi vonden, maar ik denk dat we vooral moeten zeggen dat onze verwachting te hoog was. De meeste mensen zijn lyrisch over Italië en vooral over de regio’s Toscane en Umbrië. Dat hadden wij dus niet toen we door Italië fietsten. Wellicht is ons beeld enigszins gekleurd door het feit dat Italië als fietsland zwaarder was dan we hadden verwacht (terwijl alle lyrische mensen die wij kennen, er met de auto doorheen rijden). We hadden vooral een meer uitgesproken landschap verwacht. Daarbij konden we minder kamperen dan we gewild hadden. We hadden vooraf niet verzonnen dat we regelmatig een hotel zouden moeten nemen. Het fietsen-en-kamperen geeft ons meer vakantiegevoel dan een hotelkamer. Maar ja, dat hadden we kunnen zien als we de campings in de fietsrouteboekjes op een rijtje hadden gezet voordat we gingen...

Al met al vatten we de fietsvakantie naar Rome vooral samen als "ver" en "een pittig eindje fietsen". Als je de mogelijkheid hebt, neem dan wat meer tijd dan wij gedaan hebben. Het is goed te doen in vier weken maar je moet dan wel elke dag stevig doortrappen. Op fietsgebied was het hoogtepunt letterlijk en figuurlijk de beklimming van de Splügenpas. Dat blijft ook altijd ons dilemma; in de bergen fietsen is zwaar, maar het biedt wel geweldige uitzichten en enorme voldoening. De beklimming van de Splügenpas is typisch iets wat je maar een of hooguit een paar keer in een leven doet. De treinreis naar St. Moritz schijnt trouwens ook prachtig te zijn… misschien wat voor de volgende keer. Of zullen we dan toch gewoon met Reitsma naar Rome fietsen? Niet voor niets is het gezegde "vele wegen leiden naar Rome".