De Feiten

De afstanden

De dagafstanden en snelheden hebben we bijgehouden in een notitieboekje, samen met de bijzonderheden van een dag of gebeurtenis. Een jaar na de vakantie zelf, blijkt tijdens het schrijven van de stukken voor onze website, dat we samen nog heel veel weten van vier weken vakantie. We hadden nog geen hoogtemeter op onze fiets, dus de statistieken blijven beperkt tot de dagafstanden.

De kosten

Wat kost dat nou, een fietsvakantie? Om een open deur in te trappen: dat bepaal je zelf. Onze kosten bestonden uit het kopen van lunch en avondeten en de kosten van de camping. In Nederland kost een camping doorgaans ergens tussen de 7 euro en de 15 euro. De prijs is wel duidelijk gerelateerd aan de mate van toerisme, maar is niet altijd goed te voorspellen. Douchemunten zijn typisch Nederlands. In Noord-Frankrijk kost een camping zo'n 6 euro per nacht (voor twee personen), naarmate je zuidelijker komt wordt het snel duurder. De duurste camping was 19 euro voor één nacht. Als je zelf kookt, zijn de kosten voor het eten te vergelijken met thuis.

De overnachtingen

Het vinden van een camping was, met behulp van het routeboekje, geen probleem. Weliswaar waren wij in het voorseizoen, dus aan een plaatsje op de camping was geen gebrek. We hebben tweemaal een nog gesloten camping getroffen. In de toeristische gebieden vonden we het aantal trieste campings erg groot. Dan dachten wij regelmatig: je zal toch maar drie weken deze camping hebben geboekt vanuit de reisgids? Als we op zo'n camping terecht kwamen, waren wij altijd weer blij dat we de dag erna alles weer zouden inpakken. Soms ben je gewoon blij dat je tentje kan opzetten na een lange vermoeiende fietsdag.

De maaltijden

Goed eten en drinken is belangrijk als je dagelijks een afstand van minimaal 80 kilometer wenst te fietsen. Het eten moet naast lekker, vooral voedzaam zijn. We hebben daarom bewust gekozen om dagelijks zelf te koken. Bij het boodschappen hebben we een paar aandachtspunten: de verpakking moet goed te vervoeren zijn in fietstassen, gezinsverpakkingen zijn doorgaans te groot om mee te nemen. Bij warm weer proberen we vlees uit het vriesvak te kopen, tegen de tijd dat we het gaan klaarmaken, is het wel ontdooid. Als we een dag geen boodschappen kunnen doen, kopen we de dag ervoor ingrediënten die niet kunnen bederven, zoals pasta met spaghettisaus en tonijn uit blik. Als toetje kopen we dan een blik vruchten. Slechts twee maal hebben we een avondmaal bereid dat als "niet te hachelen" kan worden aangeduid. De ene keer kwam dat omdat we onze boodschappen moesten doen in een tabakswinkel, wat leidde tot een ronduit smakeloze maaltijd, die eruit zag alsof het als een gegeten was. De tweede keer hadden we een kant-en-klaar pakket gekocht voor couscous, maar de afbeelding op de verpakking had niets te maken met hetgeen wij op ons bord hadden liggen. We zijn tijdens onze vakanties qua eten wel minder kieskeurig dan thuis, de afwisseling is minder groot, omdat het aantal ingrediënten beperkter is. In Frankrijk zijn de winkels in het begin van de middag gesloten. Dus om half ?en langs een winkel komen is doorgaans gewoon jammer.

De pechduivel

De pechduivel sloeg slechts beperkt toe en dan nog in die mate dat het geen invloed had op onze reis. We kregen te kampen met slechts twee maal een lekke band, gelukkig ook nog beide keren aan het einde van de dag op de camping. De buitenmantel van de kabel die de voorste derailleur aanstuurt scheurde uit het kabelschoentje waarmee deze aan het frame is bevestigd. Een noodspaak en wat ijzerdraad werden gebruikt om de boel te spalken, deze constructie heeft zonder problemen gefunctioneerd tot we weer thuis waren. Een campingstoeltje gaf gedeeltelijk de geest toen een scharnier afbrak. Eenmaal thuis hebben we een nieuw stoeltje gekocht en we beschikken nu over een enorme voorraad reserve-onderdelen voor de stoeltjes.

De gezondheid

Afgezien van soms flinke zadelpijn waren er tijdens deze tocht geen zaken die betrekking hadden op de gezondheid van ons beiden. De zadelpijnen waren wel het beginpunt van de zoektocht naar een betere zitoplossing.

Het weer

Avignon gelegen op 56 meter boven zee-niveau:

Luxemburg gelegen op 378 meter boven zee-niveau:

De overige verkeersdeelnemers

De Groene weg naar de Middellandse Zee maakt zoveel mogelijk gebruik van rustige wegen door België, Luxemburg en Frankrijk. Je rijdt over binnenwegen die beperkt door het lokale verkeer worden gebruikt. De dorpen in Wallonië en Noord Frankrijk zijn uitgestorven, dus daar is nauwelijks overig verkeer te bekennen. We zagen langs de kant van de weg wel steeds borden uit een "veilig naar school"-campagne, maar de kinderen voor wie de campagne bedoeld was, hebben wij niet gezien.

Grote steden vinden wij nooit prettig om doorheen te fietsen, dus Luxemburg was daarbij geen uitzondering. De enige "echte" stad op onze route was dan ook Luxemburg. Patrick vond het naderhand wel jammer dat we in zo'n noodtempo door de stad waren gefietst dat we eigenlijk de stad niet echt gezien hebben. De paar spaarzame blikken die we de stad hebben gegund, wachtend voor een rood verkeerslicht, beloofden echter veel moois.

Het stuk van de route dat we zelf hebben uitgezocht, van St. Pierre naar Stes. Maries, leidde ons vooral over de drukkere N-wegen. Daar fietsen was niet prettig, daar wordt een mens al snel nerveus van. Dan kies je vanzelf weer snel de binnenwegen zodra je de kans krijgt. Die keuze-vrijheid hadden we niet altijd omdat binnenwegen soms een omleiding van meer dan 50 kilometer inhielden. Omdat wij aan een strakke planning vastzaten vanwege de geboekte terugreis met de trein vanuit Avignon hadden we niet altijd de luxe om voor de binnenwegen te kunnen kiezen. Zo kan het dus gebeuren dat je over een N-weg parallel aan de kust rijdt die qua verkeersintensiteit veel weg heeft van de A10 op maandagochtend in een stevige regenbui; niet leuk.

Wat ons wel opviel was de Nederlandse automobilist. Als je ergens op een onmogelijk punt wordt ingehaald (in de bergen, in een bocht of nog beter: een bocht in de bergen) dan is het altijd een Nederlander bij voorkeur met zijn sleurhut achter zijn auto. Het maakt niet of je in de Ardennen rijdt of in Zuid-Frankrijk: als je wordt ingehaald terwijl het niet gaat, zie je een Nederlands kenteken voorbij komen. We hebben inmiddels al in redelijk wat landen gefietst en wij durven te stellen dat de gemiddelde Nederlander de meest onbeschofte en onverantwoorde chauffeur op deze aardkloot is. Geef die gemiddelde Nederlander een caravan en een lelijk mens op de bijrijderplaats en de ellende voor de nietsvermoedende fietser is niet te overzien. Doe ons maar een drukke Aziatische stad: dan weet je tenminste waar je aan toe bent, bij een sleurende Nederlander is alles mogelijk.

De route

De weblinks