De Terugblik

Na het schrijven van het reisverslag en het in een tabel zetten van de dagafstanden, vinden we ons vooral overkomen als zeurpieten. Dus toch: Volcanoes are for sissies? Wat is onze conclusie als we zelf de getallen zien staan? De dagen die we als zeer zwaar hebben ervaren, komen wat ons betreft nauwelijks uit de cijfers naar voren. Neem de eerste dag: Het tabelletje geeft aan dat we volgens onze Shimano Flightdecks krap 4 uur hebben gefietst. Hooguit valt op dat de gemiddelde snelheid wat laag is. Die 4 uur fietstijd klopt niet helemaal, want zodra je even stopt zet de Shimano de teller stil. Als je dus flink door de bergen sleurt en regelmatig van de fiets moet dan loopt de timer niet door. Wat is er nog meer niet uit die cijfers te halen? Twee keer verdwaald, waarbij we vanaf twee verschillende richtingen op dezelfde plek uitkwamen. Of het tien uur onderweg zijn geweest zonder lange pauzes. De steilheid van de wegen, die ons het fietsen regelmatig onmogelijk maakten.  Wat ook niet uit die cijfers valt te halen, is onze planning voor de eerste dag. We hadden ons voorgenomen om bij de kust uit te komen: rond de tachtig kilometer richting Jaco.

Als we dan weer bedenken hoeveel dagen we onverhard hebben gehad, valt ons dat eigenlijk erg mee (of tegen?). Maar binnen een dag was al duidelijk dat we op de seasonal roads de geplande route nooit zouden gaan halen. De ingetekende route werd dan ook op de eerste dag al in de war gestuurd. We kozen na het herhaaldelijk verdwalen om richting Turrialbes te fietsen, omdat dat de enige plaats was die we op onze kaart konden herkennen. De wegen die we al geprobeerd hadden, leken dood te lopen. Evenmin is uit de getallen te halen, hoe blauw onze schenen zagen van de keren dat de trappers bij het duwen van de fiets in de weg zaten. Of de keren dat we net niet zijn gevallen. Het zwaarder dan we leuk vonden. Vooral Maureen had al die stofwolken van het puin in haar hoofd verzameld. Ze vond het gewoonweg niet leuk. Zo erg niet leuk, dat het maar de vraag is of we nog hadden gefietst als we met Kerst in een fijn resort terecht waren gekomen. In Maureen’s hoofd waren we aan het leren duiken na Kerstmis. Nadat we eenmaal het asfalt teruggevonden, werd ook het plezier in fietsen weer teruggevonden.

De manier waarop we vooraf de route hebben ingekleurd, vinden we achteraf nogal dom van onszelf. We hebben zoveel mogelijk kampeerplaatsen gezocht. Vervolgens hebben we via de plaatsen die we graag wilden een route ingetekend, die aan elkaar werd verbonden door de campings. De kwaliteit van de wegen werd hierbij nauwelijks meegeteld. Maureen kan zich nog levendig herinneren dat ze over een bepaald stuk dat ingetekend was, tegen Patrick zei: “maar dat zijn tracks…”. Dit betrof een camping op de een of andere vulkaan. Het antwoord van Patrick was: “dat is juist spannend”. Na twee dagen Costa Rica’s seasonal roads te hebben gefietst, leken die tracks een heel dom en vooral onhaalbaar idee. In eerste instantie was Patrick van plan om op de eerste fietsdag meteen richting vulkaan Irazu (hoogte 3400 meter) te fietsen...

Zullen we het houden op beginnersfouten bij het zelf uitzetten van een route? Of op het feit dat Nederland plat is, zodat je daar alleen maar rekening hoeft te houden met de afstand in kilometers. In Nederland kunnen we rekenen met 20 kilometer per uur. Als de volgende plaats nog 11 kilometer is, dan weten we dat het nog een goed half uur trappen is. In Costa Rica konden we totaal niet voorspellen hoe lang we over die 11 kilometer zouden gaan doen. Onze conclusie was dan ook al snel dat Costa Rica per auto maar een klein landje is, maar op de fiets is het een enorm land.

Kunnen we fietsen in Costa Rica aanraden? Jazeker. Als je van cultuur houdt, heb je weliswaar pech gehad. Dat heeft het land niet, tenminste niet in de toeristische betekenis van het woord. Voor de liefhebber van natuur, vogels, apen en allerlei andere exotische diersoorten is het een prachtige bestemming. We raden je alleen aan om niet bovenstaande fout te herhalen. Als je graag vooraf weet waar je aan toe bent en nog niet zoveel ervaring hebt met zelf plannen van routes, overweeg dan het kopen van een routeboekje via Vlieg&Fiets of soortgelijke organisatie. Je kan altijd zelf nog uitstapjes toevoegen als je een beetje fatsoenlijke kaart kunt vinden. 

De schade aan de fietsen bij thuiskomst was wel een domper. Van de vliegreizen zijn onze fietsen gehavend en gedeukt teruggekomen. Aangezien we zelf erg zuinig op onze spullen zijn, doet ons dat wel een beetje pijn. Bovendien zijn we momenteel nog in afwachting van de afhandeling van onze schadeclaim via de verzekeringsmaatschappij. Je weet immers pas of je wat aan een verzekering hebt, als het te laat is. 

We waren weer bijzonder blij dat we onze tent bij ons hadden. Op de eerste fietsdag belandden we met ons tentje in een achtertuin.  In de eerste week hebben we onze MSR Velo in ieder geval veel gebruikt. Daarna hebben we vooral in hotels geslapen. Ongeacht het land dat we uit zullen kiezen voor de volgende vakanties, de kampeeruitrusting zullen we zeker niet thuislaten. Het gevoel van vrijheid en zekerheid van een slaapplaats weegt wat ons betreft zeker op tegen de 4 extra kilo's die we meezeulen. Wat wel blijft is het geschade vertrouwen in onze tent, elke regenbui is toch weer reden genoeg om vooral vaak het grondzeil op doorslag van vocht te controleren.

Als uitbreiding op onze uitrusting willen we nog wel een magneetje kopen. Als we dan weer eens een schroefje kwijt raken in het grasveld (dat overkomt ons toch iets te regelmatig), dan kunnen we het wellicht met het magneetje oppikken. De magneet kan dan de plek innemen van onze Palm Tungsten inclusief toetsenbord en iSun zonnepaneel, dat is gewoon allemaal onwerkbaar spul. Met name de iSun nomineren wij als prul van de bovenste plank: compleet waardeloos stuk plastic.

Onze SPD-schoenen zijn na 12.000 kilometer trouwe dienst aan vervanging toe. We zullen zeker nog eens proberen om de zolen (vooral rond de neuzen) te lijmen aan de rest van de schoen. Waarschijnlijk hebben we daar bij de eerste regenbui in Nederland al weer spijt van, zodat we dan alsnog naar de winkel moeten rennen. De SPD cleats die we voor de vakantie hadden vervangen, bleken slechts in één richting los te laten. Heel vervelend als je gewend bent om je voeten heel snel los te krijgen en daar dus ook op rekent. Dan val je dus om… Iets voor onszelf om volgende keer op te letten. 

De plannen voor een wereldreis die tijdens die dagen tot kerstmis in rap tempo om zeep werden geholpen, hebben we thuis weer opgepoetst. Alleen de datum van vertrek die we hadden vastgesteld, hebben we losgelaten. Het plan om in plaats van te gaan fietsen in Afrika, met bijvoorbeeld een jeepsafari mee te gaan is ook alweer overboord gezet. Enerzijds omdat we tijdens de excursie naar Irazu de verschrikking van een gids mochten ervaren. Anderzijds vonden we tijdens diezelfde excursie dat de beleving vanuit een bus, het totaal niet haalt bij de ervaring op de fiets. De fietsen zijn dus niet in de wilgen gehangen, integendeel. We zijn al weer druk bezig met het bedenken van de volgende bestemmingen. Wij zijn al weer aan het nadenken over de vakantie ná de volgende vakantie. De volgende fietsreis gaat, met de boekjes van Benjaminse, naar Rome voor daarna wellicht Thailand, Cambodja en Vietnam. Wordt vervolgd...

Aanvulling 22 februari 2004: Nadat we onze claim bij de verzekering hadden ingediend, ontvingen we al snel een brief van een tussenpersoon. Dit vonden we geen goed teken. Hoe meer mensen er tussen zitten, hoe moeilijker het wordt, was onze gedachte. Maar na een paar weken stilte, kwam dan toch eindelijk post. We krijgen het geld voor alle vervangen onderdelen terug. En we krijgen zelfs nog wat arbeidsloon vergoed voor het werk dat Patrick heeft verzet om onze fietsen weer in een goede conditie te krijgen.